ကောင်းမှန်းသိနေတော့လဲ …. အောစာအုပ်

“ကျွတ်”
မိုးမိုးခိုင် တစ်ယောက် အလုပ်ထဲ စိတ်မထည့်နိုင်ဘဲ အာရုံဝေဝါး စိတ်ညစ်ငြူးနေသည်။ ဒါတွေအားလုံးရဲ့ တရားခံက မိမိ ယောင်္ကျား ရဲမာန်။ ဒီနေ့အတွက် ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်မှန်းမသိ၊ မနေ့ညက အဖြစ်ကို မိုးမိုးခိုင် ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။
မနေ့က မိုးမိုးခိုင် ရုံးမဆင်းမီ ရဲမာန် ဖုန်းဆက်သည်။
“မိုး ရေ.. ညနေ အိမ်မှာ ဘီယာသောက်မယ်။ သူငယ်ချင်းတွေပါမယ်။ အမြည်းလေး စီစဉ်ထားပေးပါဦး”
သင်္ဘော အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သူ ရဲမာန် မြန်မာပြည်တွင် နားနေခိုက် အလိုလိုက်သည့်အနေဖြင့် မိုးမိုးခိုင်က မကြာခဏ အိမ်တွင် ဝိုင်းစီစဉ်ပေးတတ်သည်။
“ဘယ်အချိန်လဲ မောင်။ ဒီနေ့က ကုမ္ပဏီ ခြောက်လပတ် စာရင်းချုပ်ရမှာ။ ၇ နာရီလောက်မှ အိမ်ရောက်မယ်”
“ဟာကွာ….ဒီမှာ ပြောပြီးနေပြီ။ ဘယ်လို လုပ်မလဲ”
“အင်း…. ဒါဆို ဆိုင်က ဝယ်လာပေးမယ်။ အိမ်မှာ တော့ လုပ်ပေးဖို့ မလွယ်ဘူး။ အချိန်မရဘူးလေ မောင်ရဲ့”
“အင်း ဟုတ်ပြီ။ ဒါလည်း ကောင်းပါတယ်”
ည မိုးမိုးခိုင် အိမ်ရောက်ပြီး အစားအသောက်ပြင်ဆင်ပေးပြီးလို့ မကြာခင် ရဲမာန်ရောက်လာသည်။
“ဟာ..အောင်သူဝင်းပါလား။ ရဲမာန်က သူငယ်ချင်းတွေ ပါမယ်ဆိုလို့ ဘယ်သူများလဲလို့”
ရဲမာန်နှင့် ပါလာသူက မိုးမိုးခိုင် ဘွဲ့ရကာစက ကွန်ပျူတာသင်တန်း တစ်ခုတွင် ခြောက်လခန့် အတူတက်ဖူးခဲ့သူ။ နောက်ပိုင်း သင်္ဘောလိုက်ရာမှ ရဲမာန်နှင့် ခင်မင်လာသူဖြစ်သည်။ မိုးမိုးခိုင်နှင့် သင်တန်းတုန်းက ထူးထူးခြားခြား မခင်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ကို မကြာခဏ လိုက်လာလေ့ရှိသဖြင့် ရင်းနှီးနေပြီးဖြစ်သည်။
“အေးကွာ ဟိုအဖွဲ့က နောက်ကျတယ် မစောင့်နိုင်ဘူးဆိုလို့ ထွက်လာတုန်း အောင်သူနဲ့တွေ့တာ”
ဟု ရဲမာန်က ဝင်ပြော လိုက်သည်။
“ကဲ ဒါဆိုလည်း အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့်ပဲ။ မိုးရေချိုးလိုက်ဦးမယ်။ အောင်သူ ခဏနော်”
ဟု ဆိုကာ မိုးမိုးခိုင် ရေချိုးခန်းအတွင်း ဝင်ခဲ့သည်။
ရေချိုးခန်းမှန်အတွင်း မိန်းကလေးတို့ ထုံးစံ မှန်ထဲ အဝတ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်မိတော့ မိုးမိုးခိုင် မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်မိ သည်။ အသက် ၃၅ နှစ်ရှိပြီဆိုပေမယ့် တင်းတင်းရင်းရင်း ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးရှိနေဆဲ ကိုယ်လုံး။ ဝင်းဝါသည့် အသားအရေ နှင့် လိုက်ဖက်သည့် ညိုမှောင်သော ဆံကေသာ၊ ပြေပြစ်တဲ့ ပခုံးသားတွေအောက်က မကြီးပေမယ့် မသေးလှတဲ့ နို့နှစ်လုံး၊ အနည်းငယ်ဆူဖြိုးစပြုနေတဲ့ ကိုယ်လုံးနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံး တင်သားတွေ။ အသက် ငယ်ငယ် ၁၉ နှစ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့လို့ သမီးတစ်ယောက်ရကာ သမီးပင် ၁၀ တန်းကျောင်းသူအဖြစ် ပြင်ဦးလွင်တွင် ဘော်ဒါဆောင် တက်နေပြီဆိုပေမယ့် မိုးမိုးခိုင်၏ ရင့်ကျက်တဲ့ အလှတို့က ပျိုမြစ်စပြုဆဲ။
ရေမိုးချိုးအဝတ်အစားလဲနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိ၊ အပြင်ခန်းကို ထွက်လာသော ရဲမာန်တို့ ဝိုင်းက အရှိန်ရနေပြီ။
“မိုးလာလေ ဒီကို”
ရဲမာန်က သူထိုင်နေသည့် ဆိုဖာဘေးကို ပုတ်ပြကာ လှမ်းခေါ်သည်။
“ကဲ ဆက်ပါဦးကွ အောင်သူဝင်းရ”
ရဲမာန်က တစ်ဆက်တည်း အောင်သူဝင်းကို လှမ်းပြောသည်။
“ဟာ မမိုးခိုင် သိကုန်ဦးမယ်ဗျ…ဟား..ဟား”
ဟု အောင်သူဝင်းက ဆိုသည်။
“အံမယ် ငါမသိစေချင်ရအောင် ဘာတွေများ ပြောနေတာလဲ”
မိုးမိုးခိုင်က စကားထောက်အပေးတွင် ရဲမာန်က ဝင်၍
“ဒီကောင် ဥရောပရောက်တုန်း အဖြူမတွေနဲ့ မြူးခဲ့တာ စားမြုံ့ပြန်နေတာလေ”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အံမယ် တယ်ဟုတ်ပါလား”
ဟု မိုးမိုးခိုင်က လက်ဖက်တစ်ဇွန်း ကောက်စားရင်း အလိုက်အထိုက် ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်က တယ်ဟုတ်ရမှာလဲ။ မြန်မာမတွေနဲ့ အကွာကြီးပါဗျာ။ အပြင်ကသာ ဟုတ်မလိုနဲ့ အတွင်းကျတော့ ဖွယ်တယ်တယ်၊ အာတာတာနဲ့”
ဟု အောင်သူဝင်းက ဆိုသည်။
ရုတ်တရက် ထိုမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလာမည်ဟု မထင်ထားသော မိုးမိုးခိုင် မျက်နှာရဲသွားသော်လည်း
မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ စကားလွှဲရန် ကြိုးစားသည်။
“ဒါနဲ့ ဥရောပမှာ ဘယ်လောက်ကြာခဲ့လဲ အောင်သူဝင်း”
“သုံးလကျော်လောက်ပါ။ ဟော်လန်၊ ဂျာမနီ၊ အင်္ဂလန် လှည့်နေတာပဲ။ ဟော်လန်ကတော့ အပေါဆုံးပဲ။ ဈေးရော စော်ရော တခြားနေရာတွေထက်ပေါတယ်”
ဟု အောင်သူဝင်းက စကားပြန်လှည့်သည်။
ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်ခါးကို ဖက်ထားသည့်လက်ကို ဖင်တုံးပေါ်သို့ ရွှေ့ကာ ညှစ်ရင်းဖြင့်
“ငါတို့က အဲဒီဖက်မရောက်ဖူးကွ။ ကြားတော့ ကြားဖူးတယ်”
ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
မိုးမိုးခိုင်က အောင်သူဝင်းရှေ့တွင်ဖြစ်သဖြင့်
မသိမသာ ရဲမာန်လက်ကို ဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရဲမာန်က မလျှော့။ အောင်သူဝင်းသည် သင်တန်းတက်စဉ်ကတည်းက စားနေကျ ကြောင်ပါးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း မိုးမိုးခိုင်သိထားသည်။ ရိုးရိုးတန်းတန်း ခင်မင်သူဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စ မိမိနှင့် မပတ်သက်သော်လည်း ယခုလို အခြေအနေတွင်တော့ ခေါင်းထဲ ထိုအတွေးရောက်လာသည့်အတွက် ရဲမာန်ကို ဟန့်တားလိုခြင်းဖြစ်သည်။
“သူတို့က အေးရှန်းဆို အထင်သေချင်ကြတာ။ စံချိန်မမီဘူး ဆိုပြီးတော့။ တော်ရုံ အဖြူတော့ ရယ်သပေါ့”
ဟု အောင်သူဝင်းက ဆက်သည်။
အောင်သူဝင်း စကားပြောနေချိန် ရဲမာန်လက်က တဖြည်းဖြည်း မိုးမိုးခိုင် ရင်သားများပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ဖင်လုံးကို ညှစ်ကတည်းက တားမရသဖြင့် မိုးမိုးခိုင်လည်း မတားတော့။ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်ဝတ်ထားသည့် ခါးတို ဘလောက်စ်အောက်မှ လက်ထည့်ကာ ရင်သားများကို ထိကိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။ မိုးမိုးခိုင်က အောင်သူဝင်း မသိအောင် လက်ကို ဖယ်ထုတ်ရန်ကြိုးစားရင်း
“အောင်သူဝင်း ရှိနေတယ်လေ မောင်။ ဘယ်လို လုပ်နေတာလဲ”
ဟု လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကြားဖြစ်အောင် ကြားသွားသော အောင်သူဝင်းက
“ဒီလောက်နဲ့တော့ ရင်မခုန်ပါဘူး မမိုးခိုင်။ သင်္ဘော သားပါဗျ။ strip club တွေမှာတောင် ရင်မခုန်ဘူး”
ဟု ပြောလိုက်ရာ ရဲမာန်က တဟားဟားရယ်ရင်း မိုးမိုးခိုင်ကို ခွ၍ သူ့ပေါင်ကြားသို့ ထည့်ကာ နောက်ကျောမှနေ၍ အင်္ကျီအောက်ရှိ နို့နှစ်လုံး ကို လက်ထည့် နှိုက်လေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နှစ်ယောက်လုံး အတော် ခရီးရောက်နေပြီကို မိုးမိုးခိုင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ Vodk အဝမ်း လီတာ ပုလင်းက လက်တစ်လုံးခန့်သာ ကျန်တော့သည်။
ရဲမာန်ရင်ခွင်ထဲရောက်နေသော မိုးမိုးခိုင်မှာ နို့နှစ်လုံးကို အနှိုက်ခံရသည့်အထဲ ဖင်ကြားသို့ ထောက်နေသော ရဲမာန်၏ လိင်တံကြီးကိုလည်း ခံစားမိနေရာ ရှက်ရှက်နှင့် ဖီးလ်တက်နေသည်ကို ဝန်ခံရပေမည်။ အရေးထဲ ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်၏ နသယ်စပ်ကို နမ်းနေရာ စောက်ဖုတ်အတွင်းမှ စစ်စစ် စစ်စစ်နှင့် အရေလိုက်လာသည်ကို မိုးမိုးခိုင် ခံစားမိနေသည်။
အောင်သူဝင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းဖြင့် ဖေ့စ်ဘုတ်ကြည့်နေသည်လား တစ်ခုခုလုပ်နေသည်လား မိမိတို့ဖက်သို့ မလှည့်သဖြင့် မိုးမိုးခိုင် ရဲမာန်ကို လွှတ်ပေးထားမိသည်။ တစ်ဆက်တည်း မိမိကိုယ်ကို နားမလည် ဖြစ်နေမိသည်။ ဤ အချိန်ထိ အိမ်ခန်းထဲတွင် လင်မယားနှစ်ယောက် အရှက်ကုန် နည်းစုံ ဆက်ဆံဖူးကြသော်လည်း ထိုကိစ္စကို အခြားသူ များနှင့် စကားအဖြစ်ပင် ပြောလေ့မရှိ။ ယခုတစိမ်းယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ရှေ့တွင် ဤသို့ အပျက်မတစ်ဦး သဖွယ် ဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်။ သို့သော် အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ပြင်းထန်သည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ခန္ဓာကိုယ် အောက်ရပ်ဝန်းဆီက ပို့ပေးနေသည်ကိုတော့ အလွန်သာယာမိနေပေပြီ။
မိုးမိုးခိုင် ပြန်သတိထားမိတော့ ရဲမာန်၏ လက်တစ်ဖက်ကို သူ့နို့သီးခေါင်းလေးတစ်ခုကို ချေပေးနေချိန် နောက်လက် တစ်ဖက်က ထမီကို အနည်းငယ်ဖြေလျာ့၍ အစိလေးကို ကလိရန် ကြိုးစားနေပြီ။ တားမရသည့် အတူတူ အိပ်ခန်းတွင်း ရွှေ့ရန် မိုးမိုးခိုင် ကြိုးစားသည်။
“မောင် အထဲသွားရအောင်”
“အောင်သူဝင်း သောက်လို့ မပြီးသေးဘူးလေကွာ။ အားနာစရာကြီး”
“အ…”
ရဲမာန်က ပြောရင်းဖြင့် အစိလေးကို ကလိလိုက်ရာ မိုးမိုးခိုင် စကားပြန်မပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အောင်သူဝင်းက ဝင်၍
“ကျွန်တော် ပြန်လိုက်တော့မယ်လေ ကိုရဲ”
ဟု ဆိုသည်။
“မင်း အိမ်မှာ အိပ်မယ်ဆို။ လုပ်ကွာ ဆက်သောက်ပါ။ ထည့်ကွာ ငါလဲ ချမယ်”
အောင်သူဝင်းက လက်ကျန်ကို ခွက်နှစ်လုံး ခွဲငှဲ့လိုက်သည်။ ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်နို့ကို နှိုက်နေသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်၍ ခွက်ကို ယူကာ တစ်ချက်တည်း မော့လိုက်ပြီး လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခွက်ကို တဟုန်တိုးမော့လိုက်သည့် အရှိန်က ရဲမာန်ကို အတော်ထိသွားသည်။ စကား လေးလုံး မကွဲတော့။ မိုးမိုးခိုင်က စကားဖြင့် ပြောမနေတော့ဘဲ အတင်းထ၍ ရဲမာန်ကို လက်ဆွဲကာ အခန်းတွင်း ခေါ်သွားသည်။ တစ်ဆက်တည်း အောင်သူဝင်းကို
“ဆက်သောက်နော်။ ငါတို့ သွားအိပ်လိုက်တော့မယ်။ ကိုရဲမာန် အရမ်းမူးနေပြီ”
ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ရဲမာန်က
“ဟားဟား… မူးပေမယ့် စွမ်းသေးတယ်နော်။ ငါပြန်ထွက်လာခဲ့မယ် အောင်သူဝင်း”
ဟု မူးမူးနှင့် ဝင်ပြောလိုက်သေးသည်။
အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်ကို ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲကာ နှုတ်ခမ်းများကို အငမ်းမရနမ်းတော့သည်။ အပြင်တွင် ဟန်ဆောင်နေရသော်လည်း မနေနိုင်လောက်အောင် ခံချင်နေပြီဖြစ်သော မိုးမိုးခိုင်ကလည်း မွတ်သိပ်သော အနမ်းတို့ဖြင့် တုံ့ပြန်ရင်း အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ကြယ်သီးများ ပြုတ်သွားပြီးနောက် ရဲမာန်က ဘရာစီယာကို လှန်တင်လိုက်ပြီးမိုးမိုးခိုင် နို့နှစ်လုံးကို တစ်လှည့်စီ နမ်းစုပ်လေသည်။ ရှေ့က အရှိန်ကြောင့် ခရီးရောက်နေပြီဖြစ်သော မိုးမိုးခိုင်မှာ လွန့်လူးကာ အားအီးဖြစ်နေတော့ သည်။
“အား…မောင်ရယ်။ ကောင်းတယ်”
ရဲမာန်မှာ စကားပြန်မပြောအား။ မည်သည့်အချိန်က ထမီကျွတ်သွားမှန်းမသိ၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အောက်ပိုင်းသို့ ရောက်သွားပေပြီ။ မိုးမိုးခိုင်၏ ပေါင်အတွင်းသားများကို ရဲမာန် လျက်စုပ်လိုက်သည့်အခါ မိုးမိုးခိုင် တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။
“စောက်ဖုတ်ကို လျက်တော့ကွာ”
ဟု မိုးမိုးခိုင်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ရဲမာန်လျှာက မိုးမိုးခိုင်၏ စောက်စိပေါ်ရောက်သွားလေတော့သည်။ အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ အေ၊ ဘီ၊ စီ အစုံကို အစိပေါ် တွင် လျှာနှင့် ရေးရင်း ရဲမာန်က နီညိုညို ဖင်ပေါက်ဝကို လက်မနှင့် ဖိ၍ ကလိလိုက်သည်။
“အား..ရှီး…ကောင်းတယ် မောင်ရယ်…ရှီး”
အစိပေါ်မှတဆင့် လျှာကို စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြန်သည်။ ရှလွတ် ရှလက် အသံတို့ အစုံ ကြားနေရသည်။ မိုးမိုးခိုင်လက်များက အောင်သူဝင်း ဆံပင်တို့ကို ဆွဲကိုင်ကာ လွတ်ထွက်သွားမှာ ကြောက်သည့် အလား စောက်ဖုတ်နှင့် ဆွဲဆွဲကပ်နေမိသည်။ တဆက်တည်း ဖင်လုံးကြီးကိုလည်း ပင့်ကာ ပင့်ကာ ကြွပေးနေမိသည်။
ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင် ပေါင်များကို လှန်တင်လိုက်ကာ မိုးမိုးခိုင်ကို ကိုင်ထားစေသည်။ ထိုအနေအထားက မိုးမိုးခိုင်၏ မို့ဖောင်းနေသော စောက်ဖုတ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဖြစ်လာစေကာ အစိလေးကလည်း ပြူးထွက်လာသည်။ ဒါကို ရဲမာန်က အမိအရ သွားများဖြင့် အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စောက်ဖုတ်မြောင်းအလိုက် အထက်မှ အောက်သို့ လျှာစောင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ မိုးမိုးခိုင်မှာ လက်မအားသဖြင့် ဖင်လုံးများကို မြှောက်ကာမြှောက်ကာဖြင့် ရဲမာန်လျှာ သ့စောက်ဖုတ်မှ မခွာသွားစေရန် ကြိုးစားလျှက်ရှိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ရဲမာန် အစိကို အလျှက်မှာတော့
“အ..အအ…..ရှီး…ပြီး…ပြီးပြီ”
ဟုဆိုကာ မိုးမိုးခိုင် တချီပြီးသွားတော့သည်။ ရဲမာန် စောက်ရည်များနှင့် ဝင်းပြောင်နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်သပ်ကာ မိုးမိုးခိုင် နို့များကို ပြန်စို့ပေးနေသည်။ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ပြီးထားကာစ စောက်စိလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည့်အတွက် မိုးမိုးခိုင် စိတ်များ ပြန်ထလာလေသည်။
“မောင် လိုးတော့ကွာ… မောင့် လီးကြီးကို ထည့်ပါတော့”
ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
မိုးမိုးခိုင် ခံချင်နေမှန်းသိ၍ ရဲမာန်က တမင် မလုပ်သေးဘဲ နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်ကာ နို့သီးခေါင်းနီညိုရောင်ကို လက်ညှိုး လက်မတို့ဖြင့် ချေပေးနေသည်။ မိုးမိုးခိုင်က တဆတ်ဆတ်တုန်နေသော ရဲမာန်၏ လီးကို ဆွဲကာ အားမလိုအားမရဖြင့် ဂွင်းတိုက်ပေးနေသည်။ ရဲမာန်၏ လီးမှာ သာမန် လီးများထက် အနည်းငယ် သေးပေသည်။ အရှည် လေးလက်မ ကျော်ကျော်၊ လုံးပတ် ကျပ်လုံးသာသာ သာ ရှိသည့်အတွက် စံချိန်မမီဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့အတွက်လည်း လိုးသည့်အခါတိုင်း ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်ကို ဘာဂျာဖြင့် တစ်ချီပြီးအောင် လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။
“ထည့်တော့ကွာ..လိုးတော့”
ဟု မိုးမိုးခိုင်က ကြာမူပါပါ ထပ်တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ရဲမာန်က အပေါ်တွင် ထပ်အိပ်နေရာမှ ခွာပြီး မိုးမိုးခိုင် ပေါင်များကို မြှောက်လိုက်ကာ သူ့လီးကို မိုးမိုးခိုင် စောက်ဖုတ်တွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ တချီပြီးထားပြီး စိတ်ထနေဆဲဖြစ်သည့်အတွက် စောက်ရည်များနှင့် ပြည့်ကာ ချောနေသော စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့ ရဲမာန်လီးက ရှောခနဲဝင်သွားသည်။
“ရှလွတ်…..ဗြစ်…ဖွတ်”
စောက်ရည်များ အိုင်ထွန်းနေသည့်အတွက် အသံမျိုးစုံ ထွက်လာပေသည်။
“ဆောင့်..မောင်..ဆောင့်”
လီးအဝင်ကို အားမရလိုက်သော မိုးမိုးခိုင်က ရဲမာန်အား ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်စေလိုသည့် သဘောဖြင့် လောဆော် လိုက်သည်။ ရဲမာန်က အားအပြည့်နှင့်ဆောင့်သော်လည်း အတန်ငယ်တိုသည့် သူ့လီးကြောင့် မိုးမိုးခိုင်မှာ ထိထိမိမိ မခံစားရပေ။ အချက် ၃၀ ၄၀ ခန့်စောင့်ပြီးနောက် ရဲမာန်က မိုးမိုးခိုင်ကို ပုံစံပြောင်းကာ လေးဖက်ထောက်စေလိုက်သည်။
ဤ doggy ပုံစံကို မိုးမိုးခိုင် ကြိုက်သော်လည်း ရဲမာန်ကဲ့သို့ လိင်တံ တိုသူများအတွက် အဆင်မပြေပေ။ ရှေ့မှ လုပ်စဉ်က အတန်ငယ် အတွင်း ရောက်သေးသော်လည်း doggy ဆွဲချိန်တွင် ဖင်လုံးများကလည်း ခံနေသဖြင့် ရဲမာန်လီးမှာ နှစ်လက်မခန့်သာ အတွင်းသို့ ဝင်ပေတော့သည်။ တစ်ဖတ်ဖတ်ဖြင့် ရဲမာန် အားစိုက်လုပ်သော်လည်း မိုးမိုးခိုင်မှာ တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားနေရသည်။ ထိုပုံစံအတိုင်း အချက် ၃၀ ခန့်ဆောင့်ပြီး ရဲမာန် ပြီးလုပြီးခင်ဖြစ်လာသည်။
“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်”
“အား မောင် ပြီးတော့မယ်”
ပြောရင်းဖြင့် လီးတံတစ်လျှောက် ကျင်လာကာ လရေများကို မိုးမိုးခိုင် စောက်ဖုတ်အတွင်း ပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက် မူးကလည်း မူး၊ တစ်ချီအပြီးတွင် ပင်လည်း ပင်ပန်းသွားသော ရဲမာန် ရေပင် ထမဆေးနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
ခဏလှဲနေပြီးနောက် ရေချိုးခန်း ဝင်ရန် မိုးမိုးခိုင် ထလိုက်သည်။ ဘာမှပြန်မဝတ်တော့ဘဲ အနားတွင်တွေ့သော ညအိပ်ဂါဝန် အနီရောင်ကို ဆွဲယူကာ ခေါင်းမှ စွပ်ချပြီး ရေချိုးခန်း ဝင်၍ ရဲမာန်လရေများနှင့် မိမိအရည်များ ရောနှောပေကျံနေသည်တို့ကို အသေအချာ ဆေးကြောလိုက်သည်။
ရေချိုးခန်းမှ ပြန်အထွက် ရုတ်တရက် အောင်သူဝင်း ရှိနေသည်ကို ယခုမှ သတိရကာ အစောပိုင်းက စိတ်လွတ်လက်လွတ် အသံပေါင်းစုံဖြင့် လုပ်ခဲ့ကြသည်ကို အောင်သူဝင်များ ကြားသွားမည်လားဟု စိုးရိမ်မိသည်။ စိုးသာ စိုးရိမ်ရသည် ကန်ထရိုက် တိုက်ခန်းအတွင်း ကျွန်းပါတေးရှင်းသာ ကာထားသော အခန်းအတွင်းမှ အသံကို အိမ်ရှေ့မှ ကောင်းစွာ ကြားနိုင်သည်ကိုလည်း သတိရသွားသည်။ သို့သော်လည်း အောင်သူဝင်းကို အိပ်ယာ စီစဉ်ပေးရမည်ဖြစ်၍ ရှေ့သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အောင်သူဝင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေဆဲဖြစ်ကာ ရုတ်တရက် မိုးမိုးခိုင်က မြင်တော့
“ဟာ မမိုးခိုင်။ အိပ်နေပြီလားလို့။ ကိုရဲတော့ အိပ်ပီထင်တယ်”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အောင်သူဝင်း အိပ်တော့မလားလို့ အိပ်ယာ ခင်းပေးမလို့”
“မအိပ်သေးပါဘူးဗျာ။ ဒါလေး ရှင်းလိုက်ဦးမလို့”
ဟု အောင်သူဝင်းက လက်ကျန်ပုလင်းကို ညွှန်ပြရင် တစ်ဆက်တည်း
“ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ သင်တန်းတုန်းက ဟိုတစ်ယောက်လေ၊ မသူသူဝင်းလား၊ မန္တလေးကလေ။ သူနဲ့ ဆုံဖြစ်သေးလား”
ဟု ကွန်ပျူတာသင်တန်းတွင် မိုးမိုးခိုင်နှင့် တတွဲတွဲရှိခဲ့သော သူသူဝင်းအကြောင်း မေးလိုက်သည်။ အိပ်ယာခင်းပေးပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်မည်ကြံသော်လည်း အောင်သူဝင်းက သင်တန်းအကြောင်း၊ သူငယ်ချင်းအကြောင်း စလိုက်သဖြင့် တစ်ဖက်ဆိုဖာတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း
“အေး။ သူတို့ အခု ရန်ကုန်ပြောင်းလာကြပြီ။ သူ့အမျိုးသားကတော့ တပ်ထဲကလို့ ကြားတယ်။ မဆုံဖူးဘူး”
ဟု ပြောရင်း ဗုကိ ကြက်ကုန်းဘောင် တစ်ဖတ်ကို လှမ်းခတ်စားလိုက်သည်။ ဆာသယောင် ရှိသဖြင့် မမီမကမ်းနှင့် အတန်ငယ် ငုံ့ပြီး ခပ်လိုက်ရကာ ပြန်အထတွင် အောင်သူဝင်းက စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“အို”
အခုမှ မိုးမိုးခိုင် မိမိ ဘရာဇီယာ ပြန်မဝတ်ပဲ ဂါဝန်အပါးလေးသာ ဝတ်လာမိသည်ကို သတိရကာ ထိဂါဝန်က လည်ဟိုက်နေပေသည်။ တွေးမိသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဂါဝန်စနှင့် ထိခတ်မိနေသော နို့သီးခေါင်းလေးများ မာလာသည်ကို မိုးမိုးခိုင် သတိထားလိုက်သည်။
မဆီမဆိုင် ညဦးပိုင်းက အောင်သူဝင်းပြောသော နိုင်ငံခြားသားများနှင့်ပင် ပြိုင်နိုင်သည်ဆိုသော သူ့ ပစ္စည်းအကြောင်းကလည်း ခေါင်းထဲ ရောက်လာမိသည်။ ထိုသို့အတွေးများဝင်လာမိသည့် အတွက် မိမိခိုင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အံ့သြသွားလေသည်။ အောင်သူဝင်းက ဟင်း ခနဲ သက်ပြင်းရှည်တစ်ခုချကာ
“ကိုရဲကတော့ တခါတည်း အိပ်သွားတော့တာပဲ”
ဟု အမေးလိုလို၊ အပြောလိုလို မရေမရာ ဝါကျတစ်ခု ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“နင့်အစ်ကိုက အဲလိုပဲ။ သူလုပ်ချင်ရာ လုပ်ပြီး အိပ်တော့တာပဲ”
“ဗျာ”
အောင်သူဝင်း ရုတ်တရက် ကြောင်သွားသည်။
“အော်..သောက်တာ စားတာပြောပါတယ်။ အသက်က ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သောက်ရင် အများကြီး သောက်တာ။ အဲဒါ တစ်ညလုံး မထဘူး။ မနက်ကျ ခေါင်းကိုက်ဦးမယ်”
တစ်ညလုံးမထဘူး ဆိုသည့် စကားကို သတိထားမိကာ ဘာသာပြန်ရင်း
“ဟုတ်လား။ သင်္ဘော ပေါ်မှာတော့
အဲလောက် မသောက်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် ကြုံဘူးတာ။”
ဟု အောင်သူဝင်းက ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက်
“မမိုးခိုင် အိပ်ရင် သွားအိပ်တော့လေ။ အိပ်ယာတွေ ထားခဲ့ ကျွန်တော်ခင်းလိုက်မယ်”
ဟု ဆိုသဖြင့် မိုးမိုးခိုင်က
“အေးအေး။ ငါယူပေးထားမယ်”
ဟု ဆိုကာ အိပ်ခန်းဘေးကပ်ရက် နံရံကပ်စင်ပေါ်တင်ထားသည့် အိပ်ယာများကို ယူချရန် ထသွားသည်။
“ဟဲ့ အောင်သူဝင်းရေ။ လုပ်ပါဦး။ မွှေ့ယာက လေးတယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်း ချလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်”
“ဟုတ်…လာပြီ။ မမိုးခိုင်”
ပြောရင်း အောင်သူဝင်း ထအလာ စင်ပေါ်မှ မွှေ့ယာကို လက်မြှောက် လှမ်းယူနေသည့် မိုးမိုးခိုင်၏ ဝင်းဝါသော ချိုင်းအောက်နှင့် ရင်သားတစ်ပိုင်းတစ်စတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဆက်တည်း စပန့်သား ဂါဝန်အပါးအောက်မှ လုံးဝန်းစွံ့ကားနေသည့် တင်ပဆုံများကို မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သည်။ ခြေဖျားထောက်ထားသဖြင့် တင်များကို ပင့်ထားသလို ဖြစ်ကာ သာမန်ထက် နောက်သို့ ပြူးထွက်နေသည်က အောင်သူဝင်း စိတ်ကို လှုပ်ရှားသွားစေသည်။
အရက်မူးနေသည့်အပြင် အစောက အတွင်းမှ မိုးမိုးခိုင်တို့ လင်မယား လိုးနေသည့် အသံများကိုလည်း ကြားထားသည့် အောင်သူဝင်း မည်သို့ ဖြစ်သွားသည် မသိ မိုးမိုးခိုင်အား နောက်မှ ခါးကို လှမ်းဖက်လိုက် မိသည်။ အောင်သူဝင်း ဘောင်းဘီအောက်မှ ခုံးထနေသည့် လိင်တံကြီးက မိုးမိုးခိုင် ဖင်ကြားနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေတော့သည်။ ရုတ်တရက်ကြောင်သွားသော မိုးမိုးခိုင်က
“ဟဲ့ ဘာလုပ်တာလဲ။ အောင်သူဝင်း။ မလုပ်နဲ့လေ”
ဟု ဆိုကာ အတင်း ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။
“ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့လို့ပါ မမိုးခိုင်ရယ်”
ဟု မောဟိုက်သံဖြင့် ပြောရင်း အောင်သူဝင်းက မိုးမိုးခိုင်၏ နားသယ်စပ် နောက်ကို လျှာဖြင့်ယက်ကာ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် စုပ်နမ်းလိုက်သည်။
“မင်း လွှတ်ကွာ”
မိုးမိုးခိုင် အားသုံး၍ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အောင်သူဝင်းက အတင်းဖက်ထားသဖြင့် မလွတ်နိုင်ပေ။ ကိုယ်ကို ဆွဲခါ ရုတ်လိုက်ရာ အောင်သူဝင်း မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ပြန်လဲကျသွားသည်။ မိုးမိုးခိုင်လည်း အောင်သူဝင်း ဖက်လျှက် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ပက်လက်ကျသွားသည်။
အောင်သူဝင်းက ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး မိုးမိုးခိုင်ကို အောက်သို့ ပို့လိုက်ကာ အပေါ်မှ ဖိထားလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိုးမိုးခိုင်က ခေါင်းကို ဘယ်ညာရမ်းကာ လက်များဖြင့် အောင်သူဝင်းကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ အောင်သူဝင်းက နှုတ်ခမ်းကို ဆက်နမ်းရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ရင်ဘတ်ကြယ်သီး ပြုတ်သွားသော ဂါဝန်ကြားမှ ထွက်လာသည့် နို့တစ်လုံးကို ဖမ်းစို့လိုက်သည်။ နို့စို့ခံရသည့် ဖီလင်ကြောင့် မိုးမိုခိုင်
“အို”
ဟု ညည်းကာ ရုန်းအား အနည်းငယ် ကျသွားသည်။ ယင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အောင်သူဝင်းက ဂါဝန် အောက်နားစကို ဆတ်ခနဲလှန်ကာ မိုးမိုးခိုင် အဖုတ်ကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟေ့…ဟေ့…မလုပ်နဲ့နော်”
ဟုဆိုရင်း မိုးမိုးခိုင် ဂါဝန်ကို ပြန်ဖုံးရန် ကြိုးစားသည်။ အောင်သူဝင်းက စို့နေသည့် ဘယ်ဘက် နို့သီးကို အသာအယာသွားများဖြင့် ကိုက်ပေးလိုက်ပြီး အဖုတ်ကို လက်ဝါးအုပ်လျှက်မှ စောက်စိကို လက်ခလယ်ဖြင့် ကစားပေးလိုက်သည်။
“အိုး….အား”
နို့စို့ခံရင်း အစိကို အပွတ်ခံလိုက်ရသည့် မိုးမိုးခိုင် လောကကြီးနှင့် ခေတ္တခဏအဆက်ပြတ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်သွားသည်။ ထိုအပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိသော အောင်သူဝင်းက ဆတ်ခနဲ မိုးမိုခိုင် ပေါင်ကြားသို့ ခေါင်းထိုးကာ ပြူးထောင်စပြုနေသည့် အစိလေးကို လျှာဖြင့် ထိုးပေးလိုက်သည်။
ဂါဝန်စကို ပြန်အုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ဆီးစပ်ပေါ်ရောက်နေသည့် မိုးမိုးခိုင်လက်ကို အသာလေးဖယ်လိုက်သည့်အခါ အလိုက်သင့် ပါလာတော့သည်။ မိုးမိုးခိုင် ဆက်မရုန်းတော့တာ သေချာသွားသဖြင့် အောင်သူဝင်း ဘာဂျာမှုတ်သည့် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
မိုးမိုးခိုင်က အသားဖြူသလို အဖုတ်ကလည်း ဝင်းအုနေသည်။ ကလေးအမေ အသက် ၃၅ နှစ်ဆိုသော်လည်း ပြဲလန် မနေသည့် အဖုတ်က အောင်သူဝင်း အကြိုက် ဖြစ်နေတော့သည်။ အစိကို ယက်ပေးနေရင်းက အောင်သူဝင်း မိုးမိုးခိုင်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲကာ ပွတ်သပ်ပေးနေလိုက်သည်။ မိုးမိုးခိုင်က လက်များက အောင်သူဝင်း ဆံပင်ကြားသို့ ရောက်ကာ ဆွဲကိုင်ထားမိနေသည်။
မိုးမိုးခိုင် မိမိ ဘာလုပ်မိမှန်း မိမိ မသိတော့ပေ။ နို့စို့ပြီး အဖုတ်ကိုင်ခံလိုက်ရကတည်းက မိုးမိုးခိုင် ကိုယ်တွင်းက အားတွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခုအချိန်မှာ မိုးမိုးခိုင်သိတာ ရင်သားတွေ အကိုင်ခံရလို့ ဖီလင်လာနေတာနဲ့ အဖုတ်လေးကို အယက်ခံရတဲ့ အရသာ…ဒါပဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ
“အင်း…ဟင်း…ဟင်း…အား”
မိုးမိုးခိုင် ညီးလိုက်မိသည်။ အဖုတ်ကို အားရပါးရ ယက်နေရာမှ အောင်သူဝင်း ရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်ထားသည့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်သည်။ မိုးမိုးခိုင်ကတော့ မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားဆဲ။ အောင်သူဝင်းက အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ကာ တန်းလန်းဖြစ်နေသည့် လီးကြီးကို မိုးမိုးခိုင် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အို”
မိုးမိုးခိုင် အာမေဋိတ်သံလေးပင် ထွက်သွားမိကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မထွက်ဘဲနေနိုင်မလား။ ယောင်္ကျားဖြစ်သူထက် နှစ်ဆမျှ ပိုကြီးသော စံချိန်မီလီးကြီးကို လက်ထဲတွင်
ကိုင်မိထားသည်ကိုး။ အောင်သူဝင်း ပစ္စည်းက ခုနစ်လက်မခန့်ရှိကာ လုံးပတ်က အချိုရည်ပုလင်းတစ်လုံးမျှ ကြီးမားသည်။ မည်သည်က လှုံ့ဆော်လိုက်သည် မသိ။ မိုးမိုးခိုင် ကုန်းရုန်းထကာ သူ့ယောင်္ကျားကိုပင် တခါတလေမှ လုပ်ပေးလေ့ရှိသော ပုလွေ ပေးလိုက်မိသည်။ ကြီးမားရှည်လျားတုတ်ခိုက်သည့် လီးတစ်ချောင်းကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ ငုံစုပ်နေရသည့် အရသာက ကောင်းလှပေသည်။
“ရှီး… အား… ကောင်းလိုက်တာ မမိုးခိုင်ရယ်… ကောင်းလိုက်တာ”
အောင်သူဝင်းက ခေတ္တမျှ အစုတ်ခံနေပြီးနောက် 69 ပုံစံဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး သုတ်ရည်များထွက်ကာ ပြီးသွား‌သည်။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *