ငယ်ကချစ်တဲ့ မမသဲ ….. အောစာအုပ်

နွေဦးကာလတစ်ခု၏ တိမ်ထူသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်တော်နှင့် မမသဲ တို့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်က လူပျိုပေါက်အရွယ် ရှစ်တန်းနှစ်တက်ရန် ကျောင်းပိတ်ထားသောအချိန်၊ မမသဲက ၁၀ တန်းကို နှစ်ခါကျပြီး ကျောင်းပြန်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ကာလ၊ ကျောင်းပိတ်ရက် ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတသိုက် မီးကုန်ယမ်းကုန် ဆော့ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ပိုက်ကျော်ခြင်းခတ်ရန်အတွက် မြေကွက်လပ် ကျယ်ကျယ်၀န်း၀န်းရှိသော ကျော်စိုးတို့ အိမ်ရှေ့တွင် ခြင်းကွင်း ဖောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
‘ရွှတ်….ရွှတ်’
တိုင်စိုက်ရန်အတွက် တွင်းတူးနေရင်း ကျော်စိုး အသံကြောင့် ကျော်စိုး မေးငေါ့ပြရာသို့ မျက်လုံးကို ဝေ့ကြည့်မိသည်။ တဘက်ခြံရှိ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ ညိုလဲ့ရွှမ်းစိုသော မျက်၀န်းတစ်စုံနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးမိသည်။ ဖိုကနဲ ဖြစ်သွားသော ရင်သည် ရှက်ဝဲ၀ဲဟန်နှင့် တဘက်သို့ လှည့်သွားသော ပြုံးတုံ့တုံ့ မျက်နှာပေးကြောင့် ပိုကာ အခုန်မြန်ရ၏။
‘ငါတို့ထက်တော့ အသက်ကြီးမယ်ကွ မိုက်တယ်နော် ဟေ့ကောင်’
ကျော်စိုး စကားကို သူဘာမှ မတုံ့ပြန်မိ။ သူ့အာရုံတွေသည် ခေါင်းအငုံ့တွင် ၀ဲကနဲဖြစ်သွားသော ဆံပင်ရှည်ရှည်များပေါ်တွင်သာ၊ အဲဒီညက သူ့အိမ်မက်ထဲတွင် ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် နတ်သမီးတစ်ပါး ၀င်ရောက်လာခဲ့သည်။
————–
‘ဒါ သဲသဲဇော် တဲ့’
မိတ်ဆက်ပေးသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကေသီ့စကားအဆုံးတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသော အရာတစ်ခုကို ပြန်ရလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ သူမကို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကေသီ့ အလှူပွဲတွင် ဆုံဆည်းရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားမိ။ ရွှမ်းစိုနေသော မျက်၀န်းအစုံကိုစိုက်ကြည့်ရင်း
‘ကျွန်တော့်နာမည် အောင်မော်သန့် ပါ’
‘မင်းကို မ သိပါတယ်ကွာ၊ ကျော်စိုးတို့ အိမ်ရှေ့မှာ ခြင်းခတ်နေကြ မဟုတ်လား’
သူမှင်သက်ရင်း ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြမိသည်။
‘ကဲကဲ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိပြီးသားတွေ ဆိုတော့ တလက်စတည်း ပြောရဦးမယ်.. မမသဲကို နင်ပြန်လိုက်ပို့ပေး အောင်’
ကေသီ၏ စကားသံ။
‘ငါ့ဘီးက ပြိုင်ဘီးလေ ဘယ်လိုတင်ရမှာလဲ’
‘ဘာလဲ လိုက်မပို့ ပေးချင်လို့လား ရပါတယ်’
မမသဲက ပြုံးစစ မျက်နှာဖြင့် ပြော၏။
‘ဟာ မဟုတ်ပါဘူး.. ပြိုင်ဘီးဆိုတော့ တင်စရာ နေရာက ရှေ့ဘားတန်းပေါ်ကပဲ ရှိတာလေ၊ အဲဒါ မ ကို အားနာလို့ပါ’
‘ရပါတယ်ကွာ… မောင်နှမတွေပဲဟာ’
ထိုစဉ်က မောင်နှမတွေပဲဟာ ဟုပြောသော မမသဲနှင့် ကျွန်တော်သည် ရည်းစားမက ချစ်သူမကျ အခြေအနေသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ရိုး အမှန်ပင်ဖြစ်ပါသည်။
‘တက်တော့မယ်နော်’
‘ဟင် ဘာလဲ’
‘သြော် စက်ဘီးပေါ် တက်တော့မယ်လို့ ပြောတာ’
နင်းထွက်ကာစပြုနေသော စက်ဘီးရှေ့ ဘားတန်းပေါ်သို့ ခုန်အတက် မ ၏ ကိုယ်လေးက ယိုင်သွား၏။
‘အမေ. ….’
ယိုင်ထွက်သွားသော ကိုယ်လေးကို လက်တစ်ဘက်ဖြင့် ထိန်းအလိုက်တွင် မတစ်ကိုယ်လုံးက သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်လာ၏။ သူ့ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်ကာ ညီလေးကလည်း ရုတ်တရက် မာတင်းလာ၏။ တစ်ယောက်တည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကာ
မျက်နှာကို အောက်သို့ချကာမှ ပိုဆိုးသွားသည်။ အင်္ကျီလည်ပင်း ပေါက်မှတဆင့် မြင်လိုက်ရသည်က ဘရာစီယာ အနက်ရောင်လေး၏ အထက်တွင် လျှံထွက်နေသော ၀င်းဝါကာ ရွှေရောင်တောက်နေသော မ၏ ရင်သားလှလှတစ်စုံ။ စက်ဘီးက ချိုင့်ထဲသို့အကျ မာတင်းနေသော ညီလေးကလည်း မ၏ ခါးလေးကို ထောက်အမိ၊ မ ခါးလေး ကော့ကနဲဖြစ်သွား၏။
‘ရင်တွေ အရမ်းခုန်တာပဲနော်…’
သူမဘာသာ ပြောသလိုဖြင့်ပြောသော မ၏ အပြောကြောင့် သူမျက်နှာ မထားတတ်တော့။ မတို့ လမ်းထိပ်နား အရောက်တွင် မ က ရပ်ရန်ပြောသည်။ စက်ဘီးပေါ်မှ အဆင်းတွင်
‘သွားတော့မယ်နော်.. မ တို့အိမ်က ဟိုအိမ်လေ.. ကြုံရင် ၀င်လည်ပေါ့’
သူခေါင်းကို ငြိမ့်ပြမိ၏။
‘မင်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူးနော်’
ပြုံးစစဖြင့် ပြောသော မ၏ စကားကြောင့် သူ မလုံမလဲ ဖြစ်မိသည်။ ခြံ၀င်းတံခါးကို ဖွင့်၀င်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ အပြေးကလေး တက်သွားသော မ၏လတင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းလေး နှစ်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ညီလေးကတော့ မာတင်းလျက်။
တကယ်ပါဗျာ အဲဒီတုံးကတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အထိအတွေ့ဟာ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဖွားဖက်တော်ကို အဲဒီလောက် ဖြစ်သွားစေနိုင်မယ်ဆိုတာ မသိရိုးအမှန်ပါဗျာ။
ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ ခြင်းခပ်ရာခြင်းကွင်း၏ ဘေးရှိ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်သို့ မမသဲက တစ်ရက်ခြား တခါလောက် လာထိုင်တတ်သလို ကျွန်တော်ကလည်း
မမသဲ ကျုရှင်အဆင်းကို တစ်ရက်ခြား တစ်ခါလောက် သွားစောင့်တတ်၏။ အားလုံး၏ အမြင်တွင် ကျွန်တော်နှင့် မမသဲသည် သမီးရည်းစား။ သူငယ်ချင်း ကျော်စိုး ဆိုလျှင်
‘မင့် ဆော်ကြီးရဲ့ အိုးကြီးတွေကတော့ကွာ… မင်းတော့ အတော်ဖြိုယူရလိမ့်မယ် ဟေ့ကောင်’
ဟု မမသဲကို မြင်တိုင်း သွားရည်တမြားမြားဖြင့် ပြောတတ်သည်။ ဒီလိုနှင့် သုံးလလောက် အချိန်အတောအတွင်းတွင် မမသဲနှင့် ကျွန်တော် ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြသည်။ ချိန်းတွေ့လေ့ရှိတဲ့ နေရာတွေက မမသဲ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ခင်မိုးနွယ်တို့၏ စာအုပ်ဆိုင်နှင့် မမသဲတို့ လမ်းထိပ် ကွမ်းယာဆိုင်မှ မအေမြင့်တို့၏ အိမ်တို့တွင် ဖြစ်သည်။ တစ်ညနေတွင် မမသဲနှင့် ချိန်းထားသဖြင့် ခင်မိုးနွယ်တို့၏ စာအုပ်ဆိုင်သို့အသွား..
‘မခင်မိုးနွယ် မခင်မိုးနွယ်…’
ဆိုင်ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့သဖြင့် အိမ်ထဲသို့ သူအော်ခေါ်လိုက်၏။
‘အေး လာပြီ လာပြီ…’
မခင်မိုးနွယ် အိမ်ရှေ့သို့ အသံပြုရင်း ပြေးထွက်လာသည်။ သူ့ကိုအတွေ့တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျှက်
‘သားရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ’
ဟုမေး၏။
‘မကြာသေးဘူး မ အခုမှရောက်တာ’
ဟု သူအပြောတွင်..
‘တော်သေးတာပေါ့’
ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောကာ လှေခါးပေါ်သို့လှမ်းအတက် ၀တ်ထားသည့် ထမီအောက်စကို သူ့ဘာသာ တက်နင်းမိကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဝင်းကနဲဖြစ်သွားသည်။ မြင်လိုက်ရသည်က ဝင်းဝါကာ ဖြောင့်တန်းနေသော ပေါင်တန်တစုံ။ ထို၏အထက်တွင်မှ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အမွှေးများထူထပ်စွာ ပေါက်နေသော မခင်မိုးနွယ်၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတစ်ခု၊ ထိုမှနောက်တွင်တော့ ကြီးမား အယ်ထွက်နေသော တင်ပါးကြီးတစ်စုံနှင့်သေးကျင်သော ခါးလေးတစ်ခု၊ သူအတန်ကြာအောင် မှင်သက်ပြီး ငေးနေမိသည်။
သူသတိ ဝင်လာချိန်တွင် သူ့ငပဲကြီးက ဝတ်ထားသော ပုဆိုးအောက်မှ ငေါငေါကြီးရှေ့သို့ တိုးထွက်လျှက်၊ မခင်မိုးနွယ်က ကျွတ်သွားသော ထမီကို ပြန်ကောက်ဝတ်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဟန်ဖြင့် သူ့ကိုအကြည့်တွင် ပုဆိုးအောက်မှ ငေါထွက်နေသော သူ့ငပဲကြီးကို သတိထားမိသွားသည်။
‘ အို….’
ဟု ရေရွတ်သံကို ကြားရသည်။ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဘာစကားစပြောရမှန်း မသိအောင် ဆွံ့ အနေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်
‘အဟမ်း…. အဟမ်း….’
ဟူသော ချောင်းဟန့်သံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားသည်။ လှည့်အကြည့်တွင် ဘယ်အချိန်ထဲက ရောက်နေမှန်းမသိသော မမသဲ ကိုတွေ့ရသည်။ မမသဲက ကျွန်တော့် မျက်နှာကို တလှည့် ငေါထွက်နေသော ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို တလှည့်ကြည့်ကာ မခင်မိုးနွယ်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး
‘ကောင်မနော်… ကောင်မ.. ငါအစအဆုံး မြင်တယ်… ဟင်း’
‘မဟုတ်ပါဘူး သဲသဲရယ် မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ၊ ပြီးတော့လည်း ဘာဖြစ်လည်းဟာ.. ကိုယ့်မောင်နှမချင်းတွေပဲဟာ.. မောင်လေးက အခုမှကလေးပဲ ရှိသေးတာကို’
‘သြော် ဒါကြီးက ကလေးလား၊ ခုနက နင်မမြင်လိုက်ဘူးလား’
ကျွန်တော့်ဘက်သို့ မေးငေါ့ပြပြီး မကပြော၏ တဆက်တည်း
‘ဟင်း… မုန့်သာ ဝေစားမယ်နော် ဟိုဟာတော့ ဝေမစားနိုင်ဘူး’
ထိုအချိန်တုံးက မ ပြောသော ဟိုဟာဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့် ငပဲကြီးကို ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
‘လာ… သွားမယ်’
ရှေ့မှနေကာ ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နှင့် လျှောက်သွားသော မ နောက်သို့ ကျွန်တော် ကုတ်ကုတ်ကလေး လိုက်သွားသည်။ လမ်းတဝက်လောက် အရောက်တွင်
‘မ’
‘…….’
‘မ’
မက စကားပြန်မပြော။
‘မ’
ဟု စိတ်မရှည်သော အသံဖြင့် အော်မိသည်။ ထိုအခါမှ
‘ဟင်း.. တစ်ယောက်ကလည်း သူ့ဟာတွေ ပြချင်လို့ ထမီကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်မဝတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ကလည်း ကလေး ကလေးနဲ့ အံ့ပါရဲ့တော့်.. ကြောက်ဖို့တောင် ကောင်းတယ်’
ကျွန်တော် ပါးစပ်ပိတ်ကာ ဘေးမှ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ၏။ ခနအကြာတွင်တော့
‘ဘယ်သွားမလဲဟင် မ ‘
မကကြိုတင် စဉ်းစားထားဟန်ဖြင့်
‘မမြင့်မြင့်အေးတို့အိမ် သွားမယ်’
မမြင့်မြင့်အေးတို့ အိမ်အရောက်တွင်
‘အတော်ပဲ အတော်ပဲ နင်တို့လာတာ … ငါလည်း အခုပဲ ကိုမြင့်သိန်းတို့ အမေအိမ် သွားမလို့
ညနေလောက်မှ ပြန်ရောက်မယ်.. နင်တို့နှစ်ယောက် အိမ်စောင့်ပေးပေတော့’
ဟု မမြင့်မြင့်အေးက ပြော၏။ မက
‘ရပါတယ် အစ်မရယ်… အေးအေးဆေးဆေးသာသွား.. သမီးတို့ အိမ်စောင့်ပေးထားမယ်’
ဟု ပြန်ပြော၏။ ခြင်းတောင်းကိုဆွဲကာ တင်ပါးကြီးများကို လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် လျှောက်ကာ ထွက်သွားသော မမြင့်မြင့်အေး၏ နောက်ပိုင်းကို ဘာရယ်မဟုတ် သူငေးကြည့်မိသည်။
‘ဟင်းနော်…’
မ၏ အသံကြားမှ သူအသိ ပြန်ဝင်လာ၏။
‘ဒီနားကိုလာ…’
မက အိမ်၏ တံခါးအကွယ်တွင် ထိုင်နေရာမှ လှမ်းခေါ်၏။ တောက်လျှောက် အပြစ်တွေချည်းပဲ လုပ်ခဲ့မိသဖြင့် သူကုတ်ကုတ်ကလေး မ အနားသို့ ကပ်သွား၏။
‘ဘာလဲဟင် မ ‘
‘ဘာမှ မဟုတ်ဘူး… ကလေး ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်ချင်လို့’
သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ အိပ်နေသော မ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူရင်တွေပူလာ၏။ မ လက်မောင်းလေးကို ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ကာ
‘ မ… ‘
သူတိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ မက ပြန်မထူး။
‘ မ…..’
သူ့ခေါ်သံ နောက်တစ်ခွန်းအဆုံးတွင် မ မျက်လုံးလေးများ ပွင့်လာပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်ကာ
‘ကလေး အသက်ဘယ်လောက် ရှိသွားပြီလဲ’
‘ကျွန်တော် ၁၅ နှစ် ကျော်သွားပြီ မရဲ့’
‘အင်း ကလေးကို မုန့်ပေးကြိုက်မိတော့လဲ ခက်ပါတယ်လေ’
မ စကားကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားပြီး
‘ကျွန်တော် ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးဗျ’
ဟု ပြန်ပြောမိသည်။
‘ကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာနဲ့ သက်သေပြမလဲ’
‘မ ကဘာနဲ့ သက်သေပြစေချင်လဲ’
သူ့အမေးကို မကမဖြေ။ ပြုံးစစဖြင့် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ အိပ်နေသော မ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူရင်တွေပူလာ၏။ အရဲစွန့်ပြီး မ၏ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို နမ်းလိုက်၏။ မက သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်နေရာမှ
‘ကလေးကို နမ်းချင်တယ်’
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ သူ့ပါးတဖက်ကို နမ်းသည်။ သူ့ပါးပြင်ထဲတွင် သူမ၏ နှာခေါင်းချွန်ချွန်လေးကိုနှစ်ကာ တစ်မိနစ်ခန့်ကြာအောင် နမ်းသောသူမ၏ အနမ်းကြောင့် သူရင်တွေ တလှပ်လှပ်ခုန်လာသည်။ သူကလည်း အားကျမခံ မ ၏ ပါးပြင်ကို ခပ်ကြာကြာလေး ပြန်နမ်းလိုက်သည်။ ထိုမှတဆင့် မ၏ မေးရိုးလေးတလျှောက်ကို နှာခေါင်းရော၊ နှုတ်ခမ်းပါသုံးကာ မိနစ်၀က်ခန့်ကြာအောင် နမ်းသည်။
လည်ပင်းနှင့် မေးရိုးအဆက်နေရာလေး အရောက်တွင် မ ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲဖြစ်သွားပြီး နှုတ်မှ မပီသသော ငြီးငြူသံလေးတစ်ခု ထွက်လာ၏။ သူနမ်းနေရာမှ ပြန်ခွာလိုက်ပြီး မ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မ ကရီဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ပြန်ငေးကြည့်သည်။ မ၏ မျက်လုံးများသည် တစုံတခုကို တောင်းခံနေသလို။
သူဘာကိုမှမစဉ်းစားတော့ပဲ မ၏ဖူးဖူးလေး တွဲကျနေသော အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ့အနမ်းကို မကအလိုက်သင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်၏။ မွတ်သိပ်နေသော နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုသည် ဂဟေဆက်ထားသကဲ့သို့။ သူက မ၏ ကိုယ်လေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်အလိုက်တွင် မကသူ၏ ကျောပြင်ကို သူမ၏လက်ကလေး နှစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေ၏။
သူ၏အနမ်းတို့ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ မ ကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။သူ၏ လျှာ ကို မ ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ချိန်တွင်တော့ မ၏ လက်သည်းရှည်ရှည်များက သူ့ကျောပြင်ကို စူးကနဲ။ သူ့ရင် တစ်ခုလုံး ပူလာသည်။ ညီလေးကလည်း မာတင်းလျက်။
နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းနေရင်းမှ သူ၏ လက်တဖက်က မ၏လည်ပင်း တစ်လျှောက်ကို လက်ထိပ်လေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ထိုမှတဆင့် ရင်ညွန့်လေးဆီသို့။ သူ့စိတ်တွေ ထကြွလာကာ မ ၀တ်ထားသော ဘလောက်စ် အင်္ကျီ၏ အပေါ်ဆုံး ကြယ်သီးလေးကို လက်တဘက်တည်းဖြင် ဖြုတ်လိုက်သည်။ ကြယ်သီးက အလွယ်တကူ ပြုတ်မသွား။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မရှည်တော့။ အင်္ကျီကို ကိုင်ကာ ဆောင့်ဆွဲချလိုက်သည်။
‘အို…..’
ထိတ်လန့်သွားသော ရေရွတ်သံ တစ်ခုနှင့်အတူ မက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်တွန်းလိုက်ကာ သူ့ကိုတွေတွေလေး ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် အတွင်းခန်းထဲသို့ အပြေးလေးလှမ်း၀င်သွားသည်။ သူဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ပဲ တစ်မိနစ်ခန့် ကြောင်ပြီး ရပ်နေမိသည်။ ထိုတစ်မိနစ်သည် သူ့အတွက်တော့ ကမ္ဘာတစ်ခုလောက် ကြာသည်ဟု ထင်ရသည်။
‘မောင်…’
အိမ်အတွင်းခန်းဆီမှ မ ၏ ခေါ်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားရသည်။ သူရပ်နေရာမှ သတိ၀င်သွားပြီး အတွင်းခန်းထဲသို့ ပြေး၀င်သွားသည်။ ခုတင်စွန်းတွင် တင်ပါးလွှဲလေးထိုင်နေသော မ၏ ကိုယ်ကောက်ကြောင်းသည် သူ့ကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်အောင် ဖမ်းစားနှိင်သည်။ သူဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့။ မ ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။ သူ့ကို ပြန်ဖက်ထားသော မ၏ လက်များကလည်း တင်းကျပ်လျက်။
‘သိပ်ချစ်တာပဲ မောင်ရယ်’
မ ကသူ့ကျာပြင်ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများဖြင့် ငြင်ငြင်သာသာလေး ပွတ်သပ်ရင်းဖြင့် တိုးတိုးလေးပြော၏။
‘ကျွန်တော်လည်း မကို အရမ်းချစ်တာပဲ မကို မခွဲနိုင်ဘူးဗျာ’
သူကပြောရင်းဖြင့် လက်တဖက်က မ၏ ကားစွင့်သော တင်ပါးကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။ ထို့နောက် မ ၏ တင်ပါးအစုံက ကိုင်ရတာ အရသာရှိလွန်းလှသည်။ သူ့လက်ခလယ်ကို မ၏ တင်ပါးအကွဲကြောင်းလေး တလျှောက် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ အကွဲကြောင်းလေး၏ အဆုံးသတ်အရောက်
သူ့လက်ခလယ်လေးကို ထောက်လိုက်စဉ်တွင် မ ခါးလေး ကော့သွား၏။
သူ အချိန်သိပ်မဆွဲချင်တော့။ မ၏ ခါးလေးကို သိမ်းဖက်ကာ မ ကိုခုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ နှင်းဆီရောင် သန်းနေသော နှတ်ခမ်းတစ်စုံ က ခပ်ဟဟလေး ပွင့်ကာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ ခပ်တွဲတွဲလေး ဖြစ်နေသော မ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးအား သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့် စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ့ကိုသိုင်းဖက်ထားသော မ လက်များက ပိုမိုတင်းကျပ်လာ၏။
သူနောက်လက်တဖက်ဖြင့် မ ဝတ်ထားသော ရင်စေ့အင်္ကျီ၏ ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဘရာစီယာ အနက်ရောင်လေး၏ အောက်မှ အပြင်သို့ တဝက်ခန့် လျှံထွက်နေသော မ ၏ ရင်သားအစုံက ရွှေဝါရောင် ပေါက်နေသည်။
သူ့လက်ကို မ၏ နောက်ကျောဖက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာချိတ်လေးတစ်ခုကို အရင်ဖြုတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် ချိတ်တစ်ခု အရောက်တွင် ချိတ်က တော်တော်နှင့် ဖြုတ်မရ။
‘ဟာကွာ…’
မ၏ နှုတ်မှ စိတ်မရှည်သလို ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျောလေးကို ကော့အပေးတွင်
ချိတ်ကလေးကလည်း တောက်ခနဲ ပြုတ်သွားသည်။
ပြေလျော့သွားသော ဘရာစီယာ အနက်ရောင်လေးကို သူပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆွဲယူပြီး အောင်ပရွဲ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်လို ခုတင်ခြေရင်းဘက်သို့သူ ပစ်လိုက်သည်။ ပန်းသစ်တော်သီးလေး နှစ်လုံးတင်ထားသလို မို့မို့လေးဖြစ်နေသော မ၏ ရင်သား အစုံက လှပလွန်းလှ၏။ နီရဲနေသော နို့သီးခေါင်းလေး တဖက်ကို သူ လှမ်းစုပ်ယူလိုက်စဉ် တွင်
‘အား…..အား….ရှီး….’
မဆီမှ ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားရသည်။ သူလက်တဖက်ဖြင့် မ၏ ရင်သား နောက်တဖက်ကို ညင်ညင်သာသာလေး ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ်တွင်
‘ဟင်း ….ဟင်း ….. မောင်ရယ်’
‘မ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုကြီး ဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး …. သိလား ‘
မ ၏ စကားသံ တိုးတိုးလေးကို ကြားရသည်။ တဆက်တည်းမှာပင် သူ့ခေါင်းမှ ဆံပင်တို့ကို ပွတ်သပ်ပေးသလိုလိုနှင့် သူမ၏ရင်သားတို့ကို စုပ်ယူနေသော သူ့ပါးစပ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေရန် ကျောလေးကို မသိမသာလေး ကော့ကော့ပေး၏။ သူသိပ်စိတ်မရှည်တော့။ မ ခါးတွင် ဝတ်ထားသော ပိုးသားထမီပျော့ပျော့လေးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
‘အို…….’
မ၏ နှုတ်ဖျားမှ အသံလေး တစ်ချက် ထွက်သွား၏။ သူ မ၏ ထမီလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စုံကိုင်ကာ ခုတင်ခြေရင်းဘက်ဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
‘မောင်ရယ်…. မ ငရဲတွေ ကြီးနေပါ့မယ်ကွယ်…’
သူ မ၏ ပြောစကားကို ဘာမှပြန်မပြောပဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် မ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အရာများ၏ အလှတရားကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တန်း ကြည့်နေမိသည်။
‘ဟိတ်… အဲဒီလိုကြီး မကြည်.နဲ.ကွာ…. မ ရှက်တယ်….’
သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မှင်သက်နေမိသည်မသိ။ မ၏ အသံကိုကြားမှ သတိ ပြန်ဝင်လာ၏။
‘လှလို့……..’
သူတိုးတိုးလေး ရေရွတ် လိုက်၏။ တကယ်လည်း မ ၏ အတွင်းပိုင်း အစိပ်အပိုင်းများက တကယ်ကို လှပလွန်းပါသည်။ ဝင်းဝါပြီး ချပ်ရပ်နေသော ဗိုက်သားတစ်စုံ၊ ထိုမှအောက်တွင်တော့ ရေညှိစိမ်းရောင် အမွှေးနှနှလေးများ ပေါက်နေသော ဆီးခုံဖောင်းဖောင်းလေးတစ်ခု။ အောက်ဖက်မှ ရွှေအိုရောင် မွှေးညင်းနှနှလေးများ ပေါက်နေသော ပေါင်တန် ခပ်သွယ်သွယ် တစ်စုံကလည်း သူ့ရင်ခုန်သံကို ပိုမိုမြန်စေ၏။
‘ဟာကွာ… ဘာလို့ အဲဒီလောက် အကြာကြီး ကြည့်နေတာလဲ… ရှက်ပါတယ်လို့ ပြောနေတဲ ဟာကို့ ….’
‘အင်း …. အဲဒါဆိုလည်း မကြည့်တော့ဘူးဗျာ….’
သူပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မ၏ ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြဲကာ သူ့မျက်နှာကို မ၏ စောက်ဖုတ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေရန် မ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ နီရဲနေသော စောက်ဖုတ်လေးက ပြူထွက်လျှက် သူ့ကို စိမ်ခေါ်နေသည်ဟု သူခံစားရသည်။ သူ့လျှာကို အပြားလိုက်ထုတ်ကာ ရဲပဒေါင်းခပ်နေသော စောက်ဖုတ် အတွင်းသားများကို တစ်ချက် ယက်လိုက်သည်။
(အရမ်းတွေ အထင်ကြီးသွားလား မိတ်ဆွေ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်က အသက် ၁၅ နှစ်ကျော် ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့် အဖေ ပါလာတဲ့ အခွေတွေလည်း ခိုးကြည့်နေတတ်ပြီလေ။ တခါတခါ သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီးတော့လည်း လစ်ရင် လစ်သလို အောကားလည်း ငှားကြည့်တတ်နေပြီဆိုတော့ အမြင်အရတော့ အတွေ့အကြုံ တော်တော်များနေပြီပေါ့ဗျာ။ တကယ်တော့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အတူဆက်ဆံဖူးတဲ့ ပထမဆုံးသော အတွေ့အကြုံပါဗျာ )
‘အို့….ဟင်း …..အင်း ….. ဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ ကလေးရယ် … အဲလိုမလုပ်ပါနဲ့… မ တော့ ငရဲတွေ ကြီးကုန်တော့မှာပဲ..’
မ က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို သူမ၏ လက်အစုံဖြင့် ဆုတ်ကိုင်ပြီး အတင်းဖယ်ထုတ်၏။ သူ မ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အတင်းဖယ်ထုတ်ကာ သူ့လျှာဖြင့် မ၏ စအိုအောက်ခြေဖက်နားလေးမှ စောက်ဖုတ်လေးအထိ ခပ်ဖိဖိလေး သုံးချက်ခန့် ဆင့်ယက်လိုက်၏။
‘အင်း ….. မတော့ ငရဲတွေ ကြီးတော့မှာပဲ ကလေးရယ်….’
မ တိုးတိုးလေး ပြော၏။ ငရဲတွေကြီးမှာကို ကြောက်သော မသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော့ပျောင်းလာ၏။ စောက်စေ့လေးကို သူ့လျှာဖြင့် အပြားလိုက်ကပ်ပြီး သကြားလုံး စုပ်သကဲသို့ တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင် အစုပ်တွင် မ၏ ခါးလေးကော့ တက်လာ၏။
‘အင်း …..ဟင်း …..ဟင်း ……. ရှီး ….. ကျွတ်… ကျွတ်… ကောင်းလိုက်တာ…. ကလေးရယ်….’
သူ့လျှာ၏ အရသာကို ကောင်းကောင်း ခံစားနေရသော မသည် ငရဲကြီးမှာကို မကြောက်တော့ပါ။ သူလျှာဖြင့် မ၏ စောက်ဖုတ် အတွင်းသား နံရံများကို လိုက်ယက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောက်စေ့လေးအား လျှာဖြင့် ထိုးယက်လေးယက်ပေးသည်။ အချက်သုံးဆယ်ခန့် အရောက်တွင်တော့
‘ ဟင်း …… ဟင်း …… မောင်ရယ်….. မ အရမ်းကောင်းနေပြီ… မ ကိုလုပ်ပေးပါ… အဲလိုကြာကြာလေး လုပ်ပေးစမ်းပါကွာ….. အား … ဟင်း …. အင်း…..’
စကားသံနှင့် တဆက်တည်းပင်။ မ တင်ပါးအစုံက ခုတင်ပေါ်မှ တစ်ပေခန့် အကြာအထိ မြောက်တက်လာ၏။ သူ့လျှာကို ခပ်သွက်သွက်လေး အလုပ်ပေးလိုက်စဉ်တွင် မ၏ တင်ပါးအစုံက လေထဲတွင် ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ ကော့ပျံလျှက်။
‘အား….. အား …….’
မ၏ လည်ချောင်းသံ ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် တင်ပါးအစုံက ခုတင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ အသက်ကို ဝအောင်ရှုရင်း မ ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်မိသည်။ မ၏ မျက်နှာနုနုလေးက နီမြန်းလျှက်။ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားလျှက်။ မ၏ စောက်ဖုတ်လေး အတွင်းမှလည်း အရည်ကြည်များက စိမ့်ထွက်လျှက်။
မက အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းဖြင့် ငေးကြည့်နေသော သူ့ကို ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပေး၏။ သူ ပုဆိုးကို ခေါင်းမှနေ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး မ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ဝင်ကာ မကို သိုင်းဖက်လိုက်၏။ သူ့ငပဲကြီးကလည်း သားစိမ်းနံ့ရသော ကျားရဲတစ်ကောင်ပမာ တဆတ်ဆတ် တုန်လျှက်။ မကို သိုင်းဖက်ထားရင်းဖြင့်ပင် အပေါက်ရှိမည်ဟု ထင်ရသော နေရာကို မှန်းကာ သူနှစ်ချက်ခန့် ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ညှောင့်လိုက်၏။ သူ့ငပဲကြီးက ဝင်မသွားပဲ မ၏ စောက်ပတ်ကြားမှ လျှောတိုက်ကာ
အစေ့လေးကို သွားထောက်မိ၏။ လေးငါးဆယ်ချက်ခန့် ထောက်မိ အပြီးတွင်တော့
‘ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလည်း ကလေးရာ… လုပ်မှာဖြင့် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး’
မက စိတ်မရှည်တော့သလို ပြော၏။
‘လုပ်နေတာပဲ မ ရဲ့ …. ဝင်မှမဝင်တာ’
‘ကဲ… ထထ…. ဒါဆိုလည်း လက်ထောက်လိုက်… မ ပြမယ်….’
သူ လက်နှစ်ဖက်ကို မ၏ ခါးဘေးတစ်ဘက်စီတွင် ထောက်ပြီး ခြင်္သေ့ထိုင် ပုံစံသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်၏။ မက သူ့ငပဲကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူရင်း သူမ၏ စောက်ပတ် အပေါက်ဝတွင် တေ့ပေး၏။
‘ကွယ်… နဲတဲ့ဟာကြီး မဟုတ်ဘူး…. ဒါလား ကလေးတဲ့……’
ပြောရင်းဖြင့် မက သူ့ငပဲတလျှောက်ကို ညင်ညင်သာသာလေး ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။ သူ မကို ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြပြီး
‘ အဲ့ဒါကြောင့် မကို ကျွန်တော် ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ပြောတာပေါ့ မရဲ့’
‘မောင် .. တခြား ဘယ်ကောင်မလေးတွေနဲ့ရော ဒီလိုနေဘူးသလား ဟင် …’
‘ဟင်.အင်း …. မောင့်အတွက်တော့ မဟာ ပထမဆုံးပဲ.. နောက်ဆုံးလဲ ဖြစ်မှာပါ’
‘မောင်… စကားကို ကုန်အောင် မပြောရဘူးလေ …. နောင်တချိန်ကျရင် မထက်လှတဲ့ ကောင်မလေးတွေ တွေ့လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…’
‘တွေ့ခဲ့ရင်လည်း စိတ်မဝင်စားဘူး… ဒီလောက်လှပြီး ဒီလောက်တော်တဲ့ မ ရှိနေပြီပဲဟာ… မောင့်အတွက် ဘာမှမလိုတော့ပါဘူး’
မက အရှုံးပေးပါတယ် ဟူသော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုံးကာမျက်လုံးလေးကို မှိတ်ထား၏။
‘မ အတွက်ကော… မောင်က ပထမဆုံးလား… ဟင်’
သူ့စကား အဆုံးတွင် မ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။
‘မောင်က မကို အထင်သေးတာလား’
‘ဟာ… မဟုတ်ပါဘူး… မောင်က ဘာရယ် မဟုတ်ဘူး မေးလိုက်မိတာပါ… မဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင်က ချစ်ပြီးသားပါ… ဒါတွေက ဒီလောက် အရေးမကြီးပါဘူး’
‘မောင့်အတွက် ပထမဆုံး ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာ ပြီးရင်သိရမှာပေါ့ … မောင်ရယ်…’
စကားအဆုံးတွင် မက သူ့ငပဲကြီးကို ကိုင်ကာ သူမ၏ စောက်ပတ် အကွဲကြောင်းတလျှောက် လျှောတိုက်ပေး၏။ တခါတရံတွင် မ၏ အစေ့လေးနှင့် သူ့ငပဲကြီး တိုက်အမိတွင် မ၏ ခါးလေးကော့ကော့သွား၏။ နှုတ်ဖျားမှလည်း
‘ဟင်း ……. ဟင်း ……. ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်….. ကောင်းလိုက်တာ’
ဟု တဖွဖွ ရေရွတ်နေ၏။ ဆယ့်ငါးချက်ခန့် လျှောတိုက်ပေး အပြီးတွင် မတော့ သူမနေနိုင်တော့
‘မ….. မောင်…. လုပ်တော့မယ်နော်…. မနေနိုင်တော့ဘူး’
‘အင်း …… ဒါပေမယ့် ဖြေးဖြေးပဲလုပ်နော်…. မ… နာမှာ ကြောက်တယ်…..’
‘အင်းပါ… မရဲ့’
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို မ၏ အပေါက်ဝလေးထိပ်တွင် တေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အထစ်မြုပ်သည်ဆိုရုံလေး စသွင်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်လက်မခန့်တော့ ဝင်သွားသည်။ ထိုတစ်လက်မခန့်နှင့်ပင် ဖြေးဖြေးလေး ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် ဆယ့်ငါးချက်ခန့် လုပ်နေလိုက်သည်။ မ ကို ငုံ့အကြည့်တွင် မ မျက်လုံးလေးများက မှေးစင်းလျှက်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဝမ်းလျှားမှောက်လိုက်ပြီး လက်တဖက်ကို မ၏ လည်ပင်းအောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ မနှုတ်ခမ်းလေးကို တချက်ခပ်ပြင်းပြင်းလေး စုပ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက်
‘ကောင်းလားဟင်…. မ’
‘ကောင်းတယ်…. ကလေးရယ်… ဆိမ့်သလိုလို ကျင်သလိုလိုနဲ့ အရမ်းကောင်းတာပဲ’
‘မ… ဒါဆို ကျွန်တော် အကုန်ဝင်အောင် ထည့်လိုက်တော့မယ်နော်….’
‘ဟင်… ဒါအကုန်ဝင်တာ မဟုတ်ဘူးလား’
မက အံ့သြသလိုဖြင့် မျက်နှာလေးမော့ကာ ပြန်မေး၏။
‘မဟုတ်သေးဘူး မရဲ့.. အဖျားလောက်ပဲ ဝင်သေးတယ်’
စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်တည်း သူဒူးခေါင်းနှစ်ဖက်ကို အားယူကာ လက်တဖက်ကလည်း မ၏ပခုံးတဖက်ကို လည်ပင်းအောက်မှ လျှိုကိုင်ရင်း ဆောင့်သွင်းချလိုက်သည်။ နွေးထွေးစွတ်စိုသော မ၏ စောက်ပတ် နံရံများမှပေးသော ကာမအရသာသည် သူ့ငပဲကြီးမှတဆင့် ဦးနှောက်သို့ လာဆောင့်၏။ မ၏ နှုတ်ဖျားမှ ဘာတွေကို တဖွဖွ ရေရွတ်နေသည် ဆိုသည်ကိုလည်း သူမသိတော့။
သူခါးကိုအားယူကာ မ၏ အပေါက်ထဲသို့ သူ့ ညီလေးအား ချော့သွင်းလိုက်သည်။ ညီလေးက လျှောလျှောလျှူလျှူဝင်မသွား၊ အထဲတွင် ဘာမှန်းမသိသော အရာတစ်ခုက တားဆီးထားသလို ခံစားရသည်။ သူ့ညီလေးကို အပြင်သို့ အထစ်ဖျားအထိ ပြန်ထုတ်ကာ အားဖြင့် နောက်တစ်ခါ ဆောင့်သွင်းလိုက်၏။ တားဆီးထားသော အရာက ကျွံဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နွေးထွေး အီဆိမ့်သော အရသာက သူ့ညီလေး၏ ဒစ်ဖျားမှ အရင်းဆီသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် စီးဝင်လာ၏။ တဆက်တည်းမှာပင် မ၏ နှုတ်ဖျားမှ
‘အား ….. နာတယ်… မောင်… နာတယ်’
ဟူသော ငြီးတွားသံကို ကြားရ၏။
ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့ သူနောက်မဆုတ်ချင်တော့ပါ။ မ၏ ငြီးတွားသံကို သူမကြားချင်ယောင်ဆောင်ရင်း သူ့ညီလေးကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ တချက်ချင်း သွင်းယူ၏။ မ၏ နှုတ်ဖျားမှတော့
‘နာတယ်… မောင်ရယ်… မောင်.. မကို မသနားဘူး… အရမ်းလုပ်တာပဲ… နာပါတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ ဟာကို…’
ငိုသံပေါက်နေသော မ၏ စကားသံကြောင့် သူသတိပြန်ဝင်လာ၏။ မကိုကြည့်တော့ မျက်ရည်လေးများပင်ဝဲလျှက်။
‘မ… အရမ်းနာနေလားဟင်’
‘နာတာပေါ့ မောင်က အရမ်းလုပ်တာကို….’
‘ဒါဆို မောင်မလုပ်တော့ဘူးလေ… နော်’
‘မလုပ်နဲ့လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး မောင်ရဲ့… ဖြည်းဖြည်းလုပ်ဖို့ ပြောတာ… မောင်ခန ပြန်ထုတ်လိုက်စမ်း…’
အမိန့်ကို နာခံတတ်သော ရဲမက်တစ်ယောက်ပမာ သူခါးကို ဆန့်ပြီး သူညီလေးကို ပြန်ထုတ်၏။ သူ့ ညီလေးကို ငုံအကြည့်တွင် ညီလေးတွင် ပေကျံနေသော သွေးစများကို သူတွေ့၏။
‘ဟာ… သွေးတွေ… သွေးတွေ… မဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဟင် ..’
မက သူ့ကို ဆရာမက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် ဝေ့ကြည့်သည်။ ထို့နောက်
‘မောင်ကို မ ပြီးရင် သိရမယ်လို့ ပြောထားတာပဲလေ… မောင်ရဲ့’
‘အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… မရဲ့’
မက သူ့ကို ဒါလေးတောင်မှ မသိရကောင်းလား ဆိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြန်၏။ ပြီး….
‘ရှင်လုပ်နေတာ အပျိုစစ်စစ်လေးမို့လို့ သွေးထွက်တာ တော်ရေ… အပျိုစစ်စစ်လေးမို့လို့ သိရဲ့လား…. တခါတည်း ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား… ဟွန်း… မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ… လုပ်စရာရှိတာ မြန်မြန်လုပ်… တော်ကြာ မမြင့်အေး ပြန်လာလို့ ဟုတ်ပေ့ဖြစ်နေဦးမယ်…’
သူရင်ထဲတွင် ဘုရားပွဲ လှည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။
ကျွန်တော့် ငပဲကို မမသဲ။ အပေါက်၀တွင် သေသေချာချာ တေ့လိုက်ပြီး ဖြေးဖြေးချင်းသွင်းလိုက်သည်။
‘အင်း ရှီး… အား…..’
မမသဲထံမှ အသံတိုးတိုးလေးကို ကြားရသည်။
‘နာလို့လား…. ဟင်.. မမသဲ’
‘အင်း… နဲနဲတော့နာတယ်… ရပါတယ်… မောင်လုပ်ပါ… မ အောင့်ခံပါ့မယ်’
ကျွန်တော် မမသဲရဲ့ နဖူးပြေပြေလေးကို ညင်ညင်သာသာလေး နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့် လန်ကျောက်ကို မမသဲ၏ စောက်ပတ်နုနုလေးထဲတွင် ဖြေးဖြေးချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးလိုက်၏။ လေးငါးခြောက်ချက်ခန့် အပြီးတွင် မမသဲ၏ စောက်ပတ်အတွင်းမှ ကာမ၏ ရှေ့ပြေးအရည်ကြည်လေးများ ထွက်လာ၏။ ထိုအရည်လေးများကြောင့် လုပ်ရသသည်မှာ အရင်ကလိုမကျပ်တော့ပဲ လျောကနဲ လျောကနဲ ဖြစ်လာ၏။ အချက်၂၀ ခန့် အရောက်တွင်
‘မောင်… အား… မောင်… မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်ကွာ… မမသဲကို ဒီထက် နဲနဲမြန်မြန်လေး လုပ်ပေးစမ်းပါကွာ… မမသဲ ကောင်းလွန်းလို့ပါ… အား… မောင်…. အား…. ကလေးရယ်… မမသဲ ဘယ်လိုနေရမလဲ မသိတော့ဖူးကွာ’
မမသဲ၏ နှုတ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံများက ကျွန်တော့် စိတ်များကို ပိုမိုတက်ကြွစေ၏။ ကျွန်တော် ခါးကို ပြန်ဆန့်လိုက်ပြီး မမသဲ၏ ချေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲမလိုက်ကာ အနေအထားကို ပြင်လိုက်၏။ ထိုအခါ မမသဲ၏ စောက်ပတ်လေးက ပြူးထွက်လာကာ ဖင်လေးကလည်း အောက်မှ အိပ်ယာအထက်သို့ ခြောက်လက်မခန့် မြောက်တက်လာ၏။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် အားရှိပါးရှိ ဆောင့်တော့သည်။ မမသဲထံမှ ဘာသံမှ ထွက်မလာနိုင်တော့။ မမသဲ၏ ဖြူ၀င်းသော မျက်နှာလေးသည် ရမက်စိတ်ကြောင့် ရဲရဲနီလျှက်။ နီတျာတျာ နှုတ်ခမ်းလေးတစ်စုံက တဆတ်ဆတ် တုန်လျှက်။ အချက် ၅၀ ခန့် အရောက်တွင် မတော့
‘အား…. မောင်… မမသဲကို မညှာနဲ့ ခပ်နာနာလေး ဆောင့်ပေးစမ်းပါ… အေးဟုတ်ပြီ… အဲလိုလေး… အား…. ရှီး… ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်… ကောင်းလိုက်တာ..’
ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့် မမသဲက သူ့ခါးလေးကို ကျွန်တော့ ဆောင့်ချက်နှင့် အညီ ကော့ပေးနေရာမှ ကျွန်တော့်ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စုံဖက်ကာ ဇတ်ကနဲကော့ပေးရင်းဖြင့်
‘အား…. မောင်ရယ်… မမသဲပြီးပြီ… အား… ကောင်းလိုက်တာ’
ဟု ပြောရင်း ခုတင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ပြန်ကျသွား၏။
ကျွန်တော့်မှာသာ ဆန့်တငံ့ငံ့နှင့် မမသဲ၏ စောက်ပတ်၏ ဆွဲညှစ်လိုက်… ပြန်လျှော့လိုက် လုပ်နေခြင်းကို အမောဖြေရင်း ငြိမ်နေရ၏။ ခဏလောက်ကြာတော့
‘မောင်… မဝသေးဖူး မဟုတ်လား… ဟင်’
မမသဲက သူ့ကိုမေး၏။
‘အာ… ဘယ်ဝဦးမလဲ မရဲ့… အခုမှကောင်းတုန်း ရှိသေးတာ… မကိုသနားလို့ ‘
မမသဲက သူ့နဖူးလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းရင်း..
‘အလိုက်သိလိုက်တာ … ကလေးရယ်.. အဲဒါတွေကြောင့် မက ချစ်နေရတာ’
‘နောက်မှသာ… မကို ပစ်မသွားရဖူးနော်…’
‘မရယ်… မကိုဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဖူး… စိတ်ချစမ်းပါ… မ တစ်ယောက်ထဲကိုပဲ ချစ်မှာပါဗျာ’
သူ အားကျမခံ မမသဲရဲ့ လည်တိုင်နုနုလေးကို နမ်းရင်း စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောနေလိုက်တယ်။
‘မောင် မဝသေးရင်လုပ်လေ… ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ ‘
‘အင်း… မောင်လုပ်ချင်သေးတယ်.. မ စိတ်မဆိုးဖူးဆိုရင် မောင်နောက်က လုပ်ချင်တယ် မရယ်’
‘ဟင်း… မောင်နော် .. ခလေး.. ခလေးနဲ့ အတတ်ဆန်းတွေ ဘယ်ကတတ်လဲ… မလုပ်ပါနဲ့ကွာ… ရိုးရိုးပဲလုပ်ပါ မောင်က စကားနားထောင်ပါတယ်နော်ကွာ… နော်’
မမသဲ စကားအဆုံးမှာ ကျွန်တော် ကလေးဆိုးကြီး တစ်ယောက်လို မျက်နှာကို စူပုတ်နေလိုက်တယ်။ မမသဲက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ခပ်စူးစူး တချက်ကြည့်ပြီး
“မောင်…. နောက်က လုပ်ချင်လည်း လုပ်ပါကွာ… ဒါပဲနော်… မမသဲကိုတော့ တစ်ခါတည်းနဲ့ ကုန်းတဲ့ မိန်းမဆိုပြီ အထင်မသေးရဖူးနော်.. မောင့်ကို အရမ်းချစ်လို့ အလိုက်တာ သိရဲ့လား’
ပြောရင်းနဲ့ မမသဲက လှဲနေရာက ထထိုင်ပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ လေးဖက်လေး ကုန်းပေးတော့သည်။ မမသဲ၏ ဖင်ကြီးက ကုန်းလိုက်မှပင် ပိုအသက်၀င်လာ၏။ နောက်ဖက်တွင် ပြူးထွက်နေသော စောက်ပတ်လေးက ရဲရဲနီလျှက် သူ့ကိုဖိတ်ခေါ်နေ၏။ သူ အချိန်မဆွဲတော့ပဲ ပြူးထွက်နေသော စောက်ပတ်လေးကို လျှာဖြင့် အပြားလိုက် တစ်ချက်ယက်လိုက်၏။
‘အင်. …..’
မမသဲထံမှ အသံလေး တစ်ချက် ထွက်လာပြီး ခါးလေး ခွက်၀င်သွား၏။
‘မောင်… လုပ်စရာရှိတာ မြန်မြန်လုပ်ကွာ.. ကလိမနေနဲ့’
မမသဲ စကားအဆုံးတွင် သူ မမသဲ၏ ဖင်နောက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ နေရယူလိုက်ပြီး သူ့ငပဲကြီးကို မမသဲ၏ စိုရွှဲနေသော စောက်ပတ် အိအိကြီးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့် ငပဲကြီးက မမသဲ၏ စောက်ပတ် လမ်းကြောင်းတလျှောက် လျှောကနဲ ဝင်အသွားတွင် မမသဲ၏ ခါးလေးက ကုန်းထလာ၏။ ကျွန်တော် ခါးလေးကို ပြန်တွန်းချကာ မမသဲ၏ ဖင်နှင့် ကျွန်တော့် ဆီးခုံ ကပ်သွားအောင် ခပ်သွက်သွက်လေး ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လက်ဖြင့် ဖိထားသောအားကြောင့် မမသဲ၏ ခါးလေးက ခွက်၀င်နေသောကြောင့် ဖြူဖွေးလုံး၀န်းသော ဖင်လေးနှစ်လုံးကလည်း နောက်သို့ကော့ထွက်နေသဖြင့် လုပ်ရသည်မှာ အရသာ ရှိလှ၏။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒါကြောင့်မို့လို့ ယောင်္ကျားတွေ အိုးကောင်းကောင်း မိန်းမတွေကို မက်မောကြတာပေါ့ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အရသာကတော့ ပြောမယုံကြုံမှသိ ဆိုသလိုပင် ပါးစပ်ဖြင့် ပြောပြရန် ဥပမာရှာ ခက်လှ၏။
ဆယ်ချက်ခန့် အဆောင့်ပြီးတွင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ တောင့်ထားမရအောင် ပြီးချင်လာသည်။ ယောင်္ကျားလေးတို့ သဘာ၀အရ ကျွန်တော်လည်း ကြုံရင် ကြုံသလို မာစတာဗေးရှင်းတော့ မကြာခဏ လုပ်ဖူးပါသည်။ ဒါပေမယ့် မိန်းခလေးတစ်ယောက်၏ စောက်ပတ် အသစ်စက်စက် နုနုဖတ်ဖတ်လေးထဲတွင် ပြီးရသော အရသာကတော့ ဘာနှင့်မှ လဲမရအောင် ကောင်းလွန်းလှသည်။
ကျွန်တော် မမသဲ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မှောက်ခါ ငပဲကို မမသဲ၏ စောက်ပတ်လေးထဲတွင် နှစ်မြုပ်လျှက် ၃ မိနစ်ခန့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။ မမသဲလည်း နောက်တခါ ထပ်ပြီးသွားသည် ထင်သည်။ မမသဲ၏ စောက်ပတ် အတွင်းသားများမှ ကျွန်တော့်ငပဲကို ဆွဲညှစ်လိုက် ပြန်လျော့လိုက် လုပ်နေသော အထိအတွေ့ကို ငပဲမှတဆင့် ခံစားနေရသည်။ ခဏလောက်နေတော့ မမသဲက…
‘ကဲ …. ထပါဦး မောင်ရယ်… တကတည်း… ဇိမ်ယူနေလိုက်တာ…’
‘ကောင်းတာကို… မမသဲရဲ့… မမသဲရော… မကောင်းဖူးလား… ဟင်’
‘ကောင်စုတ်ကလေး… ဘာတွေ လာမေးနေတာလည်း.. သွား… ရှက်စရာ…’
‘အွန်… ဒီလောက်အထိတောင် ဖြစ်နေကြတာကို.. ဘာကို ရှက်နေသေးတာလဲ..’
‘သြော်.. ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်လေကွာ… မိန်းမကတော့ မိန်းမပဲ.. ရှက်တာပေါ့ကွ’
‘မရဖူးဗျာ… ကျွန်တော် လုပ်ပေးတာ ကောင်းလား.. မကောင်းဖူးလား.. ပြော’
မမသဲက ရှက်ရယ်လေး ရယ်ရင်းဖြင့်
‘ကောင်းပါသတဲ့ရှင့်.. ကောင်းပါသတဲ့ ဆွေမေ့ မျိုးမေ့ကို ကောင်းပါတယ်တဲ့’
‘အာ… မနောက်နဲ့ မမသဲရာ.. ကျွန်တော် တကယ်အတည်ပြောနေတာ… သိချင်လို့ပါ… ကျွန်တော်ကောင်းသလို မမသဲရော ကောင်းသလားလို.’
‘အင်း…. ကောင်းတယ် မောင်ရဲ့ တကယ်ကို ကောင်းတာ… မမသဲအဲလို အရသာကို ခံစားဖူးတာ.. ဒါပထမဆုံးပဲ’
‘ဒါဆို… မမသဲ ဘယ်နခါတောင် ပြီးသွားလဲ…’
မမသဲက သူ့ကို ပြုံးကြည့်ပြီး
‘မောင်…. ရော ‘
‘အင်း… တစ်ခါတည်း’
မမသဲက သူ့ကို လက် ၅ ချောင်း ထောင်ပြတယ်။
ငါးခါပေါ့လေ။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာကို တွေတွေလေးစိုက်ကြည့်ပြီး
‘မောင်.. မောင်ဟာ မ ဘ၀ရဲ့ အပျိုရည်ကို စပေးခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆုံး ချစ်သူပါ… မ အရင်က ရည်းစားတွေ အများကြီး ထားခဲ့ပေမယ့် မောင့်လိုတစ်ယောက်ကိုမှ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ပုံအပ်ပြီး မချစ်ခဲ့ဖူးဘူး မောင်… မောင်ကလည်း… မအပေါ်မှာ သစ္စာရှိရှိနဲ့ ချစ်သွားစေချင်တယ်.. မောင်ရယ်..’
ကျွန်တော် မမသဲ၏ ကိုယ်လေးကို ဆွဲဖက်ကာ ရင်ခွင်ထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်သည်။
‘စိတ်ချစမ်းပါ… မရယ်.. မဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးဖြစ်မှာပါ…’


ဒီလိုနှင့် ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတွေ ပိတ်ထားသော နွေရာသီ တစ်ခုလုံး တပါတ်ကို နှစ်ခါလောက် မမြင့်မြင့်အေးတို့ အိမ်တွင် ချိန်းတွေ့ ဖြစ်ကြသည်။ တွေ့ဖြစ်ကြတိုင်းလည်း မမြင့်မြင့်အေးက အကြောင်းတစ်ခုခုပြကာ ရှောင်ပေးတတ်သဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ချစ်တင်းနှောခွင့် ရကြသည်။
ပထမပိုင်းတွင်တော့ ကျွန်တော်က ဦးဆောင်သူ၊ နောက်တွင်တော့ မက ဦးဆောင်လာတတ်သည်။
အကြိမ်ရေ များလာသဖြင့် သူမက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လာသည့် သဘောပင်။ ချစ်တင်းနှောပြီးတိုင်း သူမပြောလေ့ရှိသည့် စကားကတော့
‘မောင်…. မကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားရဖူးနော်’
ဟူသော စကားပင်ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနှင့် ကျောင်းတွေပြန်ဖွင့် လာခဲ့သည့်။ ကျွန်တော်က ကိုးတန်းကို စတက်ရသည်။ မက ဆယ်တန်းကို နှစ်နှစ်ကျသဖြင့် ဆယ်တန်း ရက်ပီတာ ခန်းမှာတက်သည်။ မကတော့ ပြောလေ့ရှိသည်။
‘မောင်ရှိနေလို့သာ မ ကျောင်းပြန်တက်တာ သိလား… မ သဘောသာဆိုရင်… အပြင်မှာ ကျူရှင်တက်ပြီးဖြေမှာ.. နောက်ပြီး ကျောင်းမှာက ပျော်လည်း ပျော်ဖို့ကောင်းလို့’
အပျော်အပါး အလွန်မက်သော မသည် ကျောင်းစစတက်ခြင်း တစ်လလောက်သာ ခြေငြိမ်ပါသည်။ နောက်ပိုင်း ရက်များတွင်တော့ မခြေလှမ်းများ ပျက်လာသည်။ တစ်ပတ်လျှင် ငါးရက်ခန့် ကျောင်းရှေ့ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် မကို စောင့်ခဲ့ရသော ကျွန်တော်၏ အချိန်ဇယားများထဲတွင် မကိုတွေ့ရသော ရက်တွေသည် အလွန်ဆုံးရှိမှ တစ်ရက် နှစ်ရက်သာဖြစ်သည်။ မေးသောအခါတွင်လည်း အိမ်ကအမေ နေမကောင်းလို့၊ ကျူရှင် အရေးကြီးလို့ စသည်ဖြင့် မရေရာသော အဖြေများကိုသာ ပေးစမြဲဖြစ်သည်။
ခဏခဏ မေးပါများသောအခါ ကျွန်တော့်ကို ကလေးက ကလေးလို မနေဖုး လျှာရှည်ရန်ကော ဟုဆိုကာ မာန်မဲတတ်သေးသည်။ ချစ်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ရလာဒ်များသည် လူကို လွန်စွာမှ ပူလောင်စေ၏။ ရည်းစားဦးမို့ ရှုးရှုးမိုက်မိုက်ချစ်ရသော ကျွန်တော်သည် စားလည်း မစိတ်၊ သွားလည်း မစိတ်ဖြင့် ကြာလာတော့ လူနှင့် အာရုံသိပ်မကပ်ချင်တော့။ အကျိုးဆက်အဖြစ် ပထမ အစမ်း စာမေးပွဲတွင် ကျွန်တော် လေးဘာသာကျ၏။
ဘာသာရပ်တိုင်းလိုလိုတွင် အမြဲတန်း ၈၀ ကျော် ရလေ့ရှိသော ကောင်က လေးဘာသာ ကျသဖြင့် အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်ကြ၏။ ဆရာမ စာပြလျှင်လည်း စိတ်မ၀င်စားချင်တော့။ အချိန်ရှိသရွေ့ မ အကြောင်းသာ၊ မ မျက်နှာသာ တဝဲလည်လည် ပေါ်နေ၏။
————–
သူ မမသဲနှင့် မတွေ့တာ တပါတ်ခန့် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ တပါတ်မြောက်ပြီး နောက် ၂ ရက်ခန့်အကြာတွင်တော့ သူ့စိတ်ကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့။
မမသဲ ကျူရှင် အပြန်ကို သွားစောင့်မည်ဟု စိတ်က ရည်ရွယ်လျက် မမသဲကျူရှင်တက်ရာ မြင်သာ ဖက်သို့ စက်ဘီးလေးကို ဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မမသဲက သူ့ကိုဘယ်တော့မှ ကျူရှင်တွင် လာကြိုခိုင်းလေ့မရှိ။ သူက မမသဲတို့ လမ်းထိပ်တွင်သာ စောင့်ရလေ့ရှိသည်။ သူက မမသဲကို လာကြိုခွင့် တောင်းသောအခါ မမသဲက
‘မလာပါနဲ့ မောင်ရယ်… မောင်က ပုံစံလေးက ခပ်မိုက်မိုက်လေးဆိုတော့ ကျူရှင်မှာရှိတဲ့ ကောင်တွေက ကျူရှင်က ဆော်တွေကို မောင်လာပတ်တယ်ထင်ပြီး ရန်တွေ ဘာတွေ ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ပါ… နောက်ပြီး အဲဒီဘက်က နည်းနည်းလည်း စရိုက်ကြမ်းတယ်.. မောင်ရဲ့ အဲဒါကြောင့်ပါ…’
ဟု ပြောတတ်ကာ လာကြိုခွင့်မပေး။
‘ကျွန်တော်က ကလေးပဲဟာ…. မကလည်း’
ဟု သူကပြောလျှင် မက သူ့ရင်ဘတ်လေးကို ဖိပြပြီး
‘ဒါကြီးက ကလေးတဲ့လား.. ဟွန်း… အကြောင်းမသိတဲ့လူဆို ၁၉ နှစ်သားလောက် ထင်ရတယ်’
ဟုပြန်ပြောတတ်သည်။ သူပြိုင်ဘီးလေးကို နင်းကာ မတို့ ကျူရှင်ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ မတို့ ကျူရှင်ရှေ့အရောက် လက်မှာ ပတ်ထားသော နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ၆ နာရီ ထိုးရန် ၁၀ မိနစ်။ ရှေ့တွင်ရှိသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထိုင်စောင့်ရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ကြည့်လျှင် ကျူရှင်ဆင်းသည်ကို တန်းမြင်နေရသည်။
သူလက်ဖက်ရည် ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်ကာ ကော်ဖီတစ်ခွက် မှာကာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ ပတ်၀န်းကျင် အခြေအနေကတော့ မပြောသလိုပင် ရပ်ကွက်က သိပ်မသန့်သော သဘောမှာရှိသည်။ ထောင့်စားပွဲမှာ ထိုင်နေသော သူ့အရွယ် ကောင်လေး ငါးယောက်က သူ့ကို ပေစောင်းစောင်းဖြင့် မိုက်ကြည့်ကြည့်နေ၏။ သူမသိ ကျိုးကျွန်ပြုကာ လမ်းမဖက်သို့ မျက်နှာပြုပြီး ထိုင်နေလိုက်၏။
ကျူရှင်ဆင်းပြီ။ အရောင်စုံ… အရွယ်စုံလူတွေ ထွက်ကျလာ၏။ လူအားလုံး၏ နောက်တွင်ကမှ သူသိပ်ချစ်ရသော မ ထွက်လာ၏။ မ ထွက်လာချိန်တွင် သူ့ကျောဖက်မှ ခပ်ကျယ်ကျယ် စကားသံကို ကြားရသည်။
‘ဟေ့ကောင်.. အဲဒီအဆောင် ရတယ်ကွ’
‘ဟာ… မင်းဟာက သေချာလိုလားကွ’
‘ဒီအတိုင်းတော့ မဟုတ်ဖူး… ဟေ့ကောင် … ကားနဲ့ ဆိုရင်တော့ လိုက်တယ်ကွ’
‘အာ… ဟုတ်လို့လားကွာ…’
‘သြော် မယုံရင် စောင့်ကြည့်လ.. ခဏနေ ကားနဲ့ လာခေါ်လိမ့်မယ်’
သူ့ နောက်ကျောဖက် ဝိုင်းမှ ထွက်လာသော စကားသံဖြစ်၏။ သူနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
‘လီးကြည့်တာလား… ဟေ့ကာင် ဘာကြည့်တာလဲ’
သူဒေါသကို မျိုသိပ်လျှက် လမ်းဖက်သို့ မျက်နှာပြန်မူလိုက်သည်။ အဲဒီအခါမှ ပိုဆိုးသွားသည်။ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက သူ့ဒေါသ သွေးတို့ကို ဆူဝေစေ၏။ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် နွဲ့နွဲ့လေးရပ်နေသော မ၏ဘေးသို့ စပရင်တာ ကားအနီရောင်လေး တစ်စင်း ထိုးရပ်သွားသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်က ကျွန်တော့်ထက် လေးနှစ်ခန့် ကြီးပုံရသော တရုတ်တစ်ကောင်။ မက ထိုတရုတ်ကောင်အား ပြုံးလျှက် စကားတွေပြောနေ၏။ သူ့ မျက်စိထဲတွင် ဘာမှမမြင်တော့။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ ထထွက်ပြီး လမ်းတဖက်ကို ပြေးသွား၏။ ပြီးလျှင် မ၏ဘေးကိုကပ်သွားပြီး မ၏လက်ကိုဆွဲကာ
‘မ…..’
သူဒေါသသံဖြင့် မကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ မက သူ့ကို အံ့အားသင့်သော မျက်၀န်းများဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေကာ
‘မောင်…’
ဟုခပ်ဖွဖွ ရေရွတ်၏။ မ၏ ရေရွတ်သံသည် နှုတ်ဖျားကတော့ ထွက်မလာပေ။ ထိုကဲသို့ ထွက်မလာရန်လည်း မသည် အတော်ကို ကြိုးစား ထိန်းချူပ်ထားပုံရသည်။ ထိုအချိန်တွင် တရုတ်ကောင်က မကိုဆွဲကိုင်ထားသော သူ့လက်ကို ဆတ်ခနဲ ပုတ်ချကာ
‘ဒီကောင်က ဘယ်ကကောင်လည်း သဲဇော်… ဘာလာရှုပ်တာလဲ… နင်နဲ့သိလား’
မဆီမှ ရုတ်တရက် အဖြေထွက်မလာ။ ခဏလောက်ကြာမှ
‘ဒါ… ငါ့၀မ်းကွဲ မောင်လေးလေ… ဖရန်ကီရဲ့ ငါ့ကို အိမ်က လာကြိုခိုင်းတာ နေမှာပေါ့ ‘
‘ဒါဆို နင်ငါတို့နဲ့ မလိုက်တော့ဖူးပေါ့’
‘လိုက်မှာပေါ့ ဖရန်ကီရဲ့ အေးဆေးပါဟာ… အိမ်ပိုင်ပါတယ်..’
‘မ… ဘယ်လိုက်သွားမလို့လဲ… မကို ကျွန်တော်လာကြိုတာ…’
သူ မ၏ လက်ကိုဆွဲကာ တုန်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
‘သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မြို့ထဲ လိုက်သွားမလို့လေ…’
‘မ…. မလိုက်ရဖူး…’
‘အာ… မရဖူး…. ဒီထိတောင် လာခေါ်နေတာ… အားနာစရာ လိုက်သွားမှာပဲ ..’
‘မ…..’
သူ မ မျက်နှာကို ဒေါသခိုးတွေ လျှံနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပီး အော်လိုက်တယ်။ မ က သူ့မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်မကြည့်ပဲ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ ပြီးတော့
‘မကိုယ် မ ပိုင်တယ်… အောင်မော်သန့် မင်း မကိုဘာမှ ချုပ်ချယ်စရာ မလိုဖူး… မင်းပြန်တော့’
‘ကဲ… သဲရေ… သွားမယ်လေကွာ… ပြောတော့ အိမ်ပိုင်တယ်ဆို…’
ကားထဲမှ တရုတ်ကောင်၏ အသံအဆုံးတွင် မသည်ကားပေါ်သို့ စွေ့ကနဲ တက်သွားသည်။ ကားလေးက မြင်းတစ်ကောင် ပြေးသလို ဝေါကနဲ မောင်းထွက်သွားသည့်။ မကတော့ သူ့ကို တချက်မှပင် စောင်းငဲ့ ကြည့်မသွား။ သူဒေါသ စိတ်တို့ကြောင့် မျက်လုံးများက ပြာဝေနေသည်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် သူထိုင်ချလိုက်သည်။ ရင်တစ်ခုလုံးသည် ပူလောင်လျှက်။ သူ့ဘ၀တွင် ဒီလောက်နာကျင်ရသော ခံစားချက်ကို ခံစားရခြင်းသည် ပထမဆုံး အကြိမ်ပင်ဖြစ်သည်။ သူအိမ်သို့ ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာမှန်းပင်မသိ။
‘မကို ဘယ်တော့မှ ခွဲမသွားပါနဲ့ မောင်ရယ် …’
ဟု တဖွဖွပြောတတ်သော မသည် သူ့ကို တိမ်ထူသော ဆောင်းရာသီ၏ နေ့တစ်နေ့တွင် ရက်ရက်စက်စက် အစိမ်းခြွေ ခြွေကာ ခွဲခွာသွားခဲ့၏။ မဆီက သူရခဲ့သည်များကတော့ မ၏ လက်ရေး ဝိုင်းလေးများဖြင့် ရေးထားသော
‘အသက်အရွယ် ခြားနားလွန်းလို့ လူတစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိမယ်ဆိုတာ နောက်တစ်ယောက်က မသိနိုင်တဲ့ အတူတူ လမ်းခွဲလိုက်ကြတာပဲ ကောင်းပါတယ်… ကလေးရယ်’
ဟု ရေးထားသော စာတိုလေး တစ်စောင်နှင့် သူက မကို တစ်ပတ်တခါ ပေးလေ့ရှိသော ချောကလက် အခွံလေးများသာ။
ကျွန်တော် ပြန်ပေးလိုက်ရသည်များကတော့ ရင်ခွင်တစ်ခုနဲ့ အသစ်စက်စက် နှလုံးသားတခြမ်း ။ သူစိတ်တွေ အတော်ကို လေနေသည်။
ပြီးပါပြီ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *