ပျော်လိုက်တာ ဆရာရယ် ———– အပြာစာအုပ်

ပျော်လိုက်တာ ဆရာရယ် ———– အပြာစာအုပ် apyar book blue book apyar sar oak apyar sar pay အပြာစာအုပ် အောစာအုပ်

ကျွန်မနာမည်က ရတီဖူး။ အသက်ကတော့ ၃၈နှစ်ထဲကိုရောက်နေပြီ။ အဖေကဗမာ အမေက တရုတ်ဆိုတော့ အသားကတော့ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ မျက်နှာလေးကတော့ အမေ့အမွေရထားတော့ နုဖတ်နေတာပဲ။ အသက်အရွယ်ထက်တောင် နုသေးတယ်ရှင့်။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ပိုးပန်းတဲ့လူတွေမှ တစ်အားများ။ အဲ့ဒီအထဲကမှ အခုသားလေးရဲ့အဖေကိုချစ်မိပြီး ကျောင်းပြီးတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။ ယောကျာ်းကတော့ ကျောင်းမတက်ပေမယ့် မြို့မှာ လာအလုပ်လုပ်ရင်းကျွန်မနဲ့ ဆုံခဲ့ကြတာ။

အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့ သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရတာပေါ့။ အခုတော့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ သားလေးအောင်ထက်ပိုင်ကို ဈေးရောင်းပြီးတော့ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နေရတယ်။ ယောကျာ်းဆုံးသွားတာတော့ ၅နှစ်လောက်ရှိပြီ။ ကုန်ကားမောင်းရင်းကုန်ကားမှောက်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာ။ ယောကျာ်းဆုံးသွားကတည်းက သားလေးကို ကျွေးမွေးပြုစုလာတာ သားလေးတောင် ၁၀ တန်းရောက်နေပြီ။ သားလေးကလိမ်မာပါတယ်။ အမေ့စကားကို မြေဝယ်မကျနားထောင်လိုက်တာ။ သား ၁၀ တန်းရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မတွေးမိလိုက်တာက ကျွန်မတို့သာ ဒီရွာမှာဆက်နေရင် ကြီးပွားမှာမဟုတ်သလို သားလေးပညာရေးလည်းနစ်မွန်းမယ်လေ။

ဒါကြောင့် အမျိုးတွေရှိတဲ့ ရန်ကုန်ကို ပြောင်းပြီးအလုပ်လုပ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ သားလေးကိုတော့ သူ့အဖွားဆီမှာ ထားပြီး ကျွန်မကတော့ကျွန်မတူမလေးနဲ့ အတူသွားနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ သားလေးအလည်လာပါတယ်။ သူအလည်လာတဲ့အချိန်တော့ အတိုးချပြီး အလွမ်းသယ်ရတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ ဆောက်လုပ်ရေးကုပ္မဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့ပါတော့တယ်။ ကုမ္ပဏီက ဘော့စ်နာမည်က ကိုအောင်ငြိမ်းချမ်း။ အသက်ကတော့ ၄၅ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ အတော်လေးလည်း ယောကျာ်းပီသပါတယ်။

မိန်းမနဲ့ကွဲနေတယ်လို့တော့ ပြောတာပဲ။ သဘောလည်း ကောင်းတယ်။ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုလည်း မျှမျှတတဆက်ဆံတယ်။ လူရိုးအေးကြီးပေါ့။ ကျွန်မကတော့ သားလေးနောင်ရေးကလည်း ရှိနေတော့ အလုပ်ကိုကြိုးစားလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ ကိုအောင်ငြိမ်းချမ်းနဲ့လည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက် လဲ့လဲ့ကလာပြောပါတယ်။ “ရတီ နင့်ကိုဆရာခေါ်နေတယ်” “အေး အေး ငါသွားလိုက်မယ်” အခန်းထဲကိုရောက်တော့ ကိုအောင်ငြိမ်းချမ်းက “ထိုင်လေရတီ ” “ဟုတ်” “ရတီအလုပ်ကြိုးစားတာရယ် လုံ့လစိုက်တာတွေရယ်ကြောင့် ရတီ့ကိုဒီနေ့ပဲ အတွင်းရေးမူး ရာထူးတိုးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ် အလုပ်စားပွဲကိုဆရာ့ အခန်းထဲ ရွှေ့ခဲ့လိုက်တော့” “တစ်ကယ်လားဆရာ” “တစ်ကယ်ပြောတာပါ”

“ပျော်လိုက်တာ ဆရာရယ်” ဆရာက”တစ်ခုပြောဦးမယ် ကျွန်တော့်ကို ဆရာဆရာနဲ့ မခေါ်ပါနဲ့ ကိုအောင်လို့ပဲ ခေါ်ပါဗျာ ရင်းနှီးမှုရတာပေါ့” “ဟုတ်ကဲ့” ဒီလိုနဲ့ ဆရာ့ရုံးခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ မက်နှာမှာတော့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံက ထိန်းမရအောင် ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ဆရာရဲ့ အတွင်းရေးမူးး ဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။ အတွင်းရေးမူး ဆိုတော့ ဆရာသွားရာကိုလိုက် တစ်နေကုန်ရုံးခန်းမှာပဲ သူနဲ့အတူနေရတာပေါ့။ ကျွန်မကိုလည်း ဂရုစိုက်လွန်းလို့ တစ်ခါတစ်လေ နေတောင် မနေတတ်ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ယောကျာ်းဆုံးသွားပြီး ကတည်းက ယောကျာ်းတွေနဲ့ ဝေးကွာခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မဟာ ယောကျာ်းပီသတဲ့ ကိုအောင့်အပေါ်မှာ စိတ်တွေတိမ်းညွှတ်ချင်ခဲ့ရပါတော့တယ်။ ဆရာကလည်း ကျွန်မဖင်တွေကိုကြည့်လိုက်တာ အရည်ပျော်ကျမတတ်ပဲ။

တစ်ရက် ကျွန်မနေ့လည်ခင်း အပြင်သွားပြီးရုံးခန်းကို ပြန်လာတော့ တံခါးမခေါက်မိပဲ အခန်းထဲဝင်လိုက်တာ ဆရာဘာလုပ်နေတယ် ထင်လဲ။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကိုကိုင်ပြီး ဂွင်းထုနေတာ။ ကျွန်မလည်း အနားကိုအသံမပေးပဲ ကပ်သွားလိုက်တယ်။ သူ့လီးကအရှည်ကတော့ ၆လက်မလောက်ပဲရှိမယ်။ လုံးပတ်ကတော့ အတော်တုတ်တယ်။ အံမယ်လေး။ ဘုရားတောင် တမိတယ်။ ကျွန်မယောကျာ်းတုန်းက သေးသေးလေးကိုး။ ကျွန်မမှင်သက်ပြီး ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်နေတုန်း ဆရာ့ပါးစပ်ကနေ ညည်းသံတွေ ထွက်လာပြီးတော့ လီးထိပ်ကနေ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်လာပါတော့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ဆရာကမျက်လုံးဖွင့်လာကာ ရှေ့မှာကြောင်ပြီး ရပ်နေတဲ့ ကျွန်မကိုလည်းတွေ့ရော ရှက်ပြီး နောက်ထဲကအိမ်သာထဲ ကို ဝင်ပြေးသွားပါတော့တယ်။ ဆရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မသူ့အပေါ်မှာ ရင်အခုန်ခဲ့ရဆုံးအချိန်လေးပါပဲ။ ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်ငြိမ်းချမ်း။ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်ပေါ့။ အသက်ကတော့ ၄၅ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ မိန်းမယူပြီးတော့ မိန်းမနဲ့ဝေးကွာခဲ့ရတာ ၇ နှစ်လောက်တောင်ရှိနေပြီ။ ဒီလိုနဲ့နေလာလိုက်တာ တစ်ရက်မှာ အလုပ်ခေါ်ဖို့ အင်တာဗျူး လာလျှောက်တဲ့အထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူမနာမည်က ရတီဖူး။ မျက်နှာလေးကဆို အသက်အရွယ်နဲ့မလိုက် နုဖတ်နေတာပဲ။ ဖင်ကြီးတွေဆို ၃၉ ဆိုဒ်လောက် ရှိမယ်။ သူ့ကို သဘောကျသွားတာနဲ့ အလုပ်ခန့်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲမှာ ခေါ်ထားလိုက်တာပေါ့။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူနဲ့ရင်းနှီးလာရာကနေ သူ့အကြောင်းတွေစပ်စုရင်း သူမက သားလေးတစ်ယောက်ရှိတယ် ဆိုတာရယ်။ သူမက မုဆိုးမဆိုတာရယ်သိလိုက်ရတယ်။ သူမယောကျာ်းက မသသန်တာလား မဖြိုနိုင်တာလားတော့ မသိဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ကလေးတစ်ယောက်သာ မွေးထားတယ်ဆိုတယ် တောင့်ဖြောင့်နေတာပဲ။ သူမနဲ့တွေ့တဲ့အချိန် လမ်းလျှောက်တိုင်း တုန်တုန်သွားနတဲ့ သူမဖင်ကြီးတွေကြည့်ပြီး လီးတောင်ခဲ့ရတာလည်းမနည်းတော့။ ဖင်ထောင်ခိုင်းပြီး နောက်ကနေ လိုးလိုက်ရလို့ကတော့ အီဆိမ့်နေမှာပဲ။ တစ်ရက် ရတီအပြင်သွားတုန်း ရုံးခန်းထဲမှာ သူ့ဖင်တွေကို မှန်းပြီး ဂွင်းထုနေတာ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားလည်းမသိ။ ပြီးမှ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့ရှေ့မှာ ကြောင်ပြီး ရပ်ကြည့်နေတဲ့ ရတီ့ကိုတွေ့လိုက်ရတာ။ ရှက်လိုက်တာဗျာ။

ဒါပေမယ့် ရတီဘာဖြစ်လို့ အသံမပေးပဲ ဝင်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ရပ်ကြည့်နေတာလဲ။ သူမကရော ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားနေလား တွေးမိလိုက်တယ်။ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်ရတီ့ကိုရအောင်ကြံမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ “ရတီဒီနေ့ညအားလား” “အားပါတယ်ကိုအောင် ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ” “ကိုယ့်သူငယ်ချင်းချမ်းငြိမ်း နိုင်ငံခြားက ပြန်လာတာ ညကျရင် ပါတီပွဲရှိတယ် ရတီလိုက်ချင်ရင် ခော်သွားမလားလို့ သူနဲ့လည်း မိတ်ဆက်ပေးမလို့လေ” “ဟုတ်ကဲ့ ရတီလိုက်ခဲ့ပါ့မယ် ဘယ်အချိန်လဲ ကိုအောင်” “၇နာရီလောက်ပေါ့ ရုံးဆင်းလို့အိမ်ပြန်ရင် ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲထားလိုက်လေ ကိုယ်လာခေါ်မယ်” “ဟုတ်ကဲ့” ရုံးဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တူမလေးကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ တီဗွီကြည့်နေတာကိုတွေ့လိုက်တယ်။

ဘာမှမပြောတော့ပဲ အခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။ အခန်ူထဲရောက်တော့ တစ်နေကုန်ဝတ်ထားရလို့ ချွေးနံ့တွေထွက်နေတဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့မှာတစ်ကိုယ်လုံးလှည့်ကြည့်လုျက်တယ်။ နို့တွေကလည်းတင်းဆဲ။ ဖင်ကလည်း မကျသေး။ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး ရေပန်းအောက်ကို ဝင်လိုက်ပါတယ်။ စောက်ပတ်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ အမွှေးလေးတွေရှည်လာပါလား ရိတ်လိုက်ဦးမှပဲလို့တွေးပြီးတော့ ခုံပေါ်တင်ထားတဲ့ ဂျုတ်ကိုယူပြီးစောက်မွှေးလေးတွေကိုရိတ်လိုက်ပါတယ်။ ရေကအေးတော့နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောင်လာတာပေါ့။ နို့သီးလေးတွေကို လက်ညှိုးလက်မကလေးနဲ့ ဖိချေလိုက်တယ်။ “အင့် ဟင့်” တစ်ကိုယ်လုံးတုန်သွားတယ်။ နို့သီးလေးတွေ ပွတ်ရင်းနဲ့အရသာတွေ့လာတော့ လက်က စောက်ပတ်ကလေးဆီရောက်သွားပြီး အကွဲကြောင်းလေးအတိုင်းပွတ်နေမိတယ်။

စောက်စိကလေးကို ပွတ်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာတော့ “အင့် ဟင့်” ကောင်းလွန်းသဖြင့် ညည်းလိုက်မိသည်။ စိတ်ကူးထဲမှာလည်း တစ်နေ့ကရုံးခန်းထဲမှာ မြင်ခဲ့ရသည့် ကိုအောင်၏လီးကြီးအားပြေး မြင်မိလိုက်သည်။ ဒီအချိန်ကိုအောင်သာ သူမကိုလာလိုးလျှင် ငြင်းမိမှာမဟုတ်။ ယောကျာ်းဆုံးသွားပြီးကတည်းက အလုပ်တွေ မအားသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အာသာမဖြေခဲ့။ အခုအချိန်ထိပင်။ ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်အိပ်ချလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကနို့သီးခေါင်းလေးတွေချေပြီး စောက်စိကလေးကို ပြင်းပြင်းလေးပွတ်နေမိသည်။ “အား ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် အင်း ဟင်း အင့် ဟင့်” လက်ခလယ်လေးကို ကွေးပြီး ကိုအောင့်လီးအမှတ်နှင့် စောက်ပတ်လေးထဲကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လက်နဲ့လိုးနေမိသည်။ ပါးစပ်မှလည်း “လိုး လိုး လိုးစမ်းပါ ကိုအောင်ရယ် ရတီ့စောက်ပတ်လေး ကွဲသွားအောင် လိုးပစ်လိုက်စမ်းပါ ” ဟုဆိုပြီး လက်နှင့်လိုးနေလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝတ်လစ်စားလစ်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အာသာဖြေနေသည်မှာ နတ်သမီးလေးတစ်ယောက်လိုပင်။ မကြာခင်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်တက်သွားပြီး “အင်းးးးး ဟင်းးးးးးးး” သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချကာ ဝတ်ရည်များကို စောက်ပတ်လေးအတွင်းမှ ပွက်ကနဲ့ အန်ချလိုက်သည်။ ပြီးသွားမှ ရှက်မိသလိုပင်။ မိန်းမဖြစ်လျက်နှင့် ယောကျာ်းတစ်ယောက်အား မှန်းနေမိတာကိုး။ “မိရတီ နင်တော်တော်ယွပါလား”ဟု စိတ်ထဲမှာတင် တွေးနေမိ။ အသက် ၄၀ ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သွေးသားတောင့်တမှုများက လျော့မကျသေး။ ပြင်းထန်နေတုန်းပင်။ ရေမိုးချိုးပြီးအလှဆုံးဖြစ်အောင်ပြင်ဆင်ပြီး အထက်အောက်တစ်ဆက်တည်း အင်္ကျီ စကဒ်အတိုလေးအားဝတ် နှုတ်ခမ်းနီဆိုးပြီး သူမအလှပြင်တာပြီးဆုံးသွားပြီ။ ညနေ၆နာရီ ၄၅လောက်တွင်အိမ်ရှေ့ကိုအောင့်ကား ရောက်လာတယ်။

ကျွန်မလည်း ညအပြန် ညဉ့်နက်မည်ဟုတူမလေးအားမှာခဲ့ပြီး ကိုအောင့်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်တွင် ကိုအောင်က ကားမောင်းထွက်လိုက်သည်။ “ကိုအောင်ဒီနေ့သန့်ပြန့်နေပါလား ပါတီဆိုတော့ မိန်းမတွေလည်းပါမှာပဲ သဝန်တိုလိုက်တာ””အို ငါနဲ့သူနဲ့ လာဆိုင်တာမှတ်လို့” စိတ်ထဲမှပင် တွေးနေမိသည်။ ကိုအောင်က “ရတီသိပ်လှတယ်ဗျာ ဒီနေ့လိုအလှမျိုးတစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးဘူး” “ဟုတ်လို့လား ကိုအောင်ရယ် ရတီကအသက် ၄၀ ပြည့်တော့မယ် မလှပါဘူးရှင်” “အသက်၄၀လို့သာပြောတယ် ၃၀ လောက်ပဲ ထင်ရတယ် အပျိုလေးတွေတောင်လျုက်မမှီဘူး” “အင်း ဟင်း ဟင်း မမြှောက်ပါနဲ့ရှင် မုန့်ကျွေးဆိုလည်း ကျွေးပါ့မယ်” “မြှောက်တာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ကလေးတစ်ယောက်အမေလို့တောင် မထင်ရဘူး လန်းလိုက်တာ” “ဟုတ်ပါပြီရှင် အရှုံးပေးပါတယ်” စကားပြောရင်းနဲ့ပင် ခြံကြယ်ကြီး တစ်ခုရှေ့ရောက်လာသည်။

ခြံရှေ့တွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ လူတစ်ယောက်ရပ်စောင့်နေသည်။ကိုအောင်က သူ့ကိုမြင်တော့ လက်လှမ်းပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ “ငအောင် ဘယ်တုန်းကမိန်းမရတာလည်းဟ လှိူျထားတယ်နော် မင်းမိန်းမက လန်းလှချည်လားဟ” “ဟာ ဟျောင့် ငချမ်းဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလည်း ဒါငါ့မိတ်ဆွေဟ” “ဟာ ဆောရီးနော်ညီမ ကျွန်တော်ကမသိလို့” “ရပါတယ်ရှင်” ခြံထဲကိုရောက်တော့ ဝိုင်းဖွဲ့ပြီးစကားပြောသူကပြော အတွဲလိုက်ကနေသူတွေကက သူ့အဖွဲ့နဲ့သူ တွေ့ရသည်။ ကိုအောင့်သူငယ်ချင်းက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို နေရာချထားပြီးတော့ မိတ်ဆွေများကို လိုက်လံနှုတ်ဆက်နေသည်။ ကိုအောင်က “ရတီသောက်ဦးမလား” “ကျွန်မမသောက်တတ်ပါဘူး ကိုအောင်” “ဝိုင်ဖြစ်ဖြစ် ဘီယာလေးဖြစ်ဖြစ် နည်းနည်းသောက်လိုက်ပါနော် ကိုယ်ကတော့ အပြင်းပဲသောက်တော့မယ်” “အင်း ဒါဆိုလည်းဝိုင်ပဲသောက်တော့မယ်”

စကားပြောရင်းသောက်ရင်းနဲ့ ကျွန်မလည်း ဝိုင်နှစ်ပုလင်းကုန်တဲ့အချိန်ရီဝေဝေလေးဖြစ်လာပါတယ်။ ကိုအောင်က “ရတီ ဟိုမှာသူများအတွဲတွေကနေတယ် ကိုယ်တို့လည်း သွားကရအောင်လေ” “ကို့အောင့် သဘောပဲလေ” နှစ်ယောက်သားထသွားကာ လက်ချင်းယှက်ပြီး သီချင်းသံနှင့်အလိုက် ယိမ်းနွဲ့နေမိသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် ကိုအောင့်ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ ရင်ခုန်မိသလိုလို။ ကနေရင်းနဲ့ ကိုအောင်က နားအနားကိုကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး… “ရတီ ရတီ့ကိုကျွန်တော်ချစ်နေမိပြီဗျာ” “ရှင်” ရုတ်တရက်ဆိုတော့ ရင်ခုန်သွားတာပေါ့။ သူလေကျွန်မကို ရင်ခုန်အောင်သိပ်လုပ်နိုင်တာပဲ။ “ဟုတ်တယ် ကိုယ်ရတီ့ကိုပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် တစ်သက်လုံးစောင့်ရှောက်ချင်တယ်” “စဉ်းစားပါရစေဦး ကိုအောင်ရယ် ကျွန်မမှာ သားလေးရှေ့ရေးက ရှိသေးတယ်လေ” “ကိုယ့်သားလေးလိုသဘောထားမှာပါကွာ မငြင်းပါနဲ့နော်” ကျွန်မမျက်လွှာလေးအသာချပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မီးရောင်က ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသည်။

ပြာလဲ့လဲ့နဲ့မှိန်မှိန်လေးသာရှိသော မီးရောင်အောက်တွင်အတွဲတစ်ချို့ နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းနေကြသည်ကို ဝိုးတဝါး မီးရောင်အောက်တွင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ကိုအောင်က ကျွန်မအားဆွဲဖက်လိုက်ကာ ကျွန်မနှုတ်ခမ်းလေးအား စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ “အွန့်” ကျွန်မမှင်သက်သွားသည်။ ကျွန်မလည်း မဆွတ်ခင်ကတည်းက ညွှတ်ချင်နေသူမို့ ဘာမှပြန်မပြောတော့ပဲ သူ့ကျာပြင်အား သိုင်းဖက်ကာ စိတ်ပါလက်ပါ ပြန်နမ်းနေလိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက် ကိုအောင့်လက်တွေက ကျွန်မတင်ပါးပေါ်သို့ ရောက်လာကာ တင်ပါးတွေကို လာပွတ်ပေးနေသည်။ တင်ပါးပေါ်မှတစ်ဆင့်ခါးပေါ် ခါးပေါ်မှ တစ်ဆင့်တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မနို့တွေအပေါ်ကို အုပ်ကိုင်ပြီးနို့တွေကို ဆုပ်နယ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက ပူးကပ်နေတာကြောင့် ကျွန်မဆီးခုံနေရာတွင် တစ်ခုခုနဲ့ထောက်ထားမိနေသလို ခံစားမိလိုက်သည်။ ဟင် ကိုအောင်လီးတောင်နေတာထင်တယ်။

အဝတ်တွေသာခံမနေရင် စောက်ပတ်ထဲ လီးဝင်သွားလောက်ပြီ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့လက်က နို့ပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျွန်မစောက်ပတ်ပေါ်ရောက်လာပြီး စောက်ပတ်လေးကို စကဒ်ပေါ်မှတစ်ဆင့် ပွတ်ပေးနေသည်။ ဘေးလူတွေရှိနေတာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။ ကျွန်မ စောက်ပတ်ထဲမှာလည်း ယားယံပြီး အရည်တွေထွက်လာနေပြီ။ အတန်ကြာပွတ်ပေးပြီးတော့… “ရတီ ကိုယ်မနေနိုင်တော့ဘူးကွာ အခုပဲ ရတီ့ကိုပိုင်ဆိုင်ချင်ပြီ တစ်နေရာသွားရအောင်” “ဘယ်ကိုသွားမှာလည်း” “အိမ်အပေါ်ကိုသွားမယ် အဲ့မှာအခန်းတစ်ခန်းရှိတယ် ပြင်ထားတယ်” “ဟင်သူတော်တော်လည် ကြိုပြင်ထားတာပေါ့လေ” “ဟီး” “လူတွေတက်လာမယ်နော်” “ဘယ်သူမှမလာဘူး ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကို ကြိုပြောထားပြီးသား” “လူလည်” ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အိမ်အပေါ်ထပ်ကို တက်လာလိုက်သည်။အခန်းတစ်ခန်းရှေ့ရောက်တော့ ကိုအောင်ကတံခါးဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းထဲဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပြင်ဆင်ပေးထားပုံ ရတယ်။ မွေ့ယာနဲ့ ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးနဲ့။

ကိုအောင်ကတံခါးဂျက်ထိုးလိုက်ပြီး ခုတင်ဆီသို့နှစ်ယောက်သားလျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမအားခုတင်ပေါ်သို့လှဲခိုင်းလိုက်ပြီး ကိုအောင်ကသူ့အဝတ်အစားတွေကိုချွတ်နေသည်။ ကျွန်မမကြည့်ရဲ။ “ရတီ” ဟုခေါ်လိုက်မှသူ့ကိုကြည့်မိသည်။ အမလေး ပေါင်ကြားထဲကဟာကြီးကလည်းတောင်မတ်နေတာပဲ။ သူက ကျွန်မဘေးလာလှဲပြီး ကျွန်မနှုတ်ခမ်းလေးကို လာနမ်းကာ နို့တွေကို ပွတ်ပေးနေသည်။ “ရတီ ကိုယ်ရတီ့အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်တော့မယ်နော်” “အင်း” အဝတ်တွေတဖြည်းဖြည်းကျွတ်ကုန်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးဘာမှမရှိတော့။ လိုးချင်ပြီ ရတီရယ်ကိုအောင့်သဘောလေ ပေါင်လေးကားလိုက်ပြီး သူ့လီးကို ကျွန်မစောက်ပတ်ဝကိုလာတေ့တယ်ရှင်။ ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းမသွင်းပဲ ရုတ်တရက် ဆောင့်သွင်းလိုက်တယ်။

“အား နာတယ်” “ဆောရီး ရတီ နာသွားတာလား” “နာတာပေါ့လို့ အလိုးမခံရတာပဲ ၁၀ နှစ်လောက်ရှိပြီကို” “ကြပ်ထုပ်နေတာပဲ ရတီ့စောက်ပတ်ကလေးက ဖြည်းဖြည်းချင်းနော်” “အင်း” ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုးနေပါတယ် နည်းနည်းအရှိန်ရလာတော့.. “ဆောင့်ဆောင့် ကိုအောင် ရတီခံနိုင်ပြီ” ” “ဗြွတ် ဗြွတ် ဗလွတ် ဖတ် ဖတ်” “အား ရှီးးးးး” ပုံစံပြောင်းလိုက်ပြီး ဘေးတစ်စောင်းနဲ့ သူ့လီးကို တေ့ပြီးလိုးပါတော့တယ် လက်ကလည်း စောက်စိလေးကို ချေပေးနေတာ။ ကောင်းလိုက်တာ ဒီအရသာလေးတွေ မခံစားရတာကြာပြီ။

အလိုးခံရင်း စောက်စိကို ချေပေးနေတော့ သိပ်မခံနိုင်တော့ပဲ ပြီးချင်လာတယ်။ “အင်းးးး ဟင်းးးး အားးးးးရှီးးးးးး” “ဗြွတ်ဗြွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်” “ဆောင့် ဆောင့် ကိုအောင် ရတီပြီးတော့မယ်” ကိုအောင်လည်း အားရှိသမျှ တဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့်ပါတော့တယ်။ “အားးးးးးးး” သူမပြီးသွားပြီ။ ခဏအကြာ ၁၀ချက်လောက်ဆောင့်ပြီး ကိုအောင်လည်း တုန်တက်လာကာ စောက်ပတ်ထဲသို့ လရည်တွေ ပန်းထည့်လိုက်ပြီး ပြီးသွားလေပြီ။ “ကောင်းလိုက်တာရတီရယ် ရတီ့စောက်ပတ်လေးက ကြပ်နေတာပဲ” “အတူတူပဲ ရတီလည်းကောင်းတယ် တစ်အားကောင်းတယ်”…ပြီးပါပြီ။

Zawgyi
ကြျန္မနာမည္က ရတီဖူး။ အသက္ကေတာ့ ၃၈နွစ္ထဲကိုရောက်နေပြီ။ အေဖကဗမာ အေမက တရုတ္ဆိုတော့ အသားကေတာ့ျဖူဖြေးနေတာပဲ။ မ်က္နွာလေးကေတာ့ အေမ့အေမြရထားတော့ နုဖတ်နေတာပဲ။ အသက်အရယ္ထြက်တောင် နုသေးတယ်ရွင့်။ ငယ်ငယ္တုန်းကဆို ပိုးပန်းတဲ့လူတြေမွ တစ်အားမ်ား။ အဲ့ဒီအထဲကမွ အခုသားလေးရဲ့အေဖကိုခ်စ္မိပြီး ကေ်ာင်းပြီးတဲ့အခိန္မွာ အိမ်ထောင်ျပုခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။ ယောက်ာ်းကေတာ့ ကေ်ာင်းမတက်ပေမယ့် မြို့မွာ လာအလုပ္လုပ်ရင်းကြျန္မနဲ့ ဆုံခဲ့ကြတာ။

အိမ်ထောင္က်ပြီးတော့ သူ့နောက္ကို လိုက္ခဲ့ရတာပေါ့။ အခုတော့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မွာ သားလေးအောင္ထက္ပိုင္ကို ဈေးရောင်းပြီးတော့ ကြျေးမြေးစောင့်ရွောက်နေရတယ်။ ယောက်ာ်းဆုံးသြားတာတော့ ၅နွစ်လောက်ရွိပြီ။ ကုန္ကားမောင်းရင်းကုန္ကားမွောက်ပြီး ဆုံးသြားခဲ့တာ။ ယောက်ာ်းဆုံးသြားကတည်းက သားလေးကို ကြျေးမြေးျပုစုလာတာ သားလေးတောင် ၁၀ တန်းရောက်နေပြီ။ သားလေးကလိမ္မာပါတယ်။ အေမ့စကားကို ေျမဝယ္မက်နားထောင္လိုက္တာ။ သား ၁၀ တန်းရောက္တဲ့အခိန္မွာတော့ ကြျန္မေတြးမိလိုက္တာက ကြျန္မတို့သာ ဒီရြာမွာဆက်နေရင် ကြီးပြားမွာမဟုတ်သလို သားလေးပညာရေးလည်းနစ္မြန်းမယ်လေ။

ဒါကြောင့် အမိုးတြေရွိတဲ့ ရန္ကုန္ကို ေျပာင်းပြီးအလုပ္လုပ္ဖို့ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတော့တယ်။ သားလေးကိုတော့ သူ့အဖြားဆီမွာ ထားပြီး ကြျန္မကေတာ့ကြျန္မတူမေလးနဲ့ အတူသြားနေဖို့ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ်။ တစ္ခါတစ်ရံတော့ သားလေးအလည္လာပါတယ်။ သူအလည္လာတဲ့အခိန်တော့ အတိုးခ်ပြီး အလြမ်းသယ်ရတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကြျန္မ ဆောက္လုပ်ရေးကုပ္မဏီတစ္ခုမွာ အလုပ်ရခဲ့ပါတော့တယ်။ ကုမ္ပဏီက ဘော့စ္နာမည္က ကိုအောင်ငြိမ်းခ်မ်း။ အသက္ကေတာ့ ၄၅ နွစ်လောက်ရွိပြီ။ အေတာ်လေးလည်း ယောက်ာ်းပီသပါတယ်။

မိန်းမနဲ့ကြဲနေတယ္လို့တော့ ေျပာတာပဲ။ သေဘာလည်း ကောင်းတယ်။ လက်အောက်ငယ်သားတြေကိုလည်း မွ်မွ်တတဆက္ဆံတယ်။ လူရိုးအေးကြီးပေါ့။ ကြျန္မကေတာ့ သားလေးနောင်ရေးကလည်း ရွိေနေတာ့ အလုပ္ကိုကြိုးစားလုပ္ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ္နွစ်လောက်ကြာတော့ ကိုအောင်ငြိမ်းခ်မ်းနဲ့လည်း ရင်းနွီးလာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက် လဲ့လဲ့ကလာေျပာပါတယ်။ “ရတီ နင့်ကိုဆရာခေါ်နေတယ်” “အေး အေး ငါသြားလိုက္မယ်” အခန်းထဲကိုရောက်တော့ ကိုအောင်ငြိမ်းခ်မ်းက “ထိုင်လေရတီ ” “ဟုတ်” “ရတီအလုပ်ကြိုးစားတာရယ် လုံ့လစိုက္တာတြေရယ်ကြောင့် ရတီ့ကိုဒီနေ့ပဲ အတြင်းရေးမူး ရာထူးတိုးပေးဖို့ ဆုံးျဖတ္ထားတယ် အလုပ္စားပြဲကိုဆရာ့ အခန်းထဲ ရွှေ့ခဲ့လိုက်တော့” “တစ္ကယ္လားဆရာ” “တစ္ကယ်ေျပာတာပါ”

“ပေ်္လာိုက္တာ ဆရာရယ်” ဆရာက”တစ္ခုေျပာဦးမယ် ကြျန်တော့်ကို ဆရာဆရာနဲ့ မေခါ်ပါနဲ့ ကိုအောင္လို့ပဲ ခေါ်ပါဗ်ာ ရင်းနွီးမှုရတာပေါ့” “ဟုတ္ကဲ့” ဒီလိုနဲ့ ဆရာ့ရုံးခန်းထဲကေန ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ်။ မက္နွာမွာတော့ ပေ်ာ်ရွှင်နေတဲ့ပုံက ထိန်းမရေအာင် ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ဆရာရဲ့ အတြင်းရေးမူးး ျဖစ္ခဲ့ပါတော့တယ်။ အတြင်းရေးမူး ဆိုတော့ ဆရာသြားရာကိုလိုက် တစ်နေကုန်ရုံးခန်းမွာပဲ သူနဲ့အတူနေရတာပေါ့။ ကြျန္မကိုလည်း ဂရုစိုက္လြန်းလို့ တစ္ခါတစ်လေ ေနေတာင် မေနတတ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ယောက်ာ်းဆုံးသြားပြီး ကတည်းက ယောက်ာ်းတြေနဲ့ ဝေးကြာခဲ့ရတဲ့ ကြျန္မဟာ ယောက်ာ်းပီသတဲ့ ကိုအောင့်အေပါ်မွာ စိတ်တြေတိမ်းညွှတ္ခ်င္ခဲ့ရပါတော့တယ်။ ဆရာကလည်း ကြျန္မဖင်တြေကိုကြည့်လိုက္တာ အရည်ပေ်္ကာ်မတတ္ပဲ။

တစ်ရက် ကြျန္မေန့လည္ခင်း အျပင်သြားပြီးရုံးခန်းကို ျပန္လာတော့ တံခါးမေခါက္မိပဲ အခန်းထဲဝင္လိုက္တာ ဆရာဘာလုပ်နေတယ် ထင္လဲ။ မ်က္လုံးမွိတ်ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကိုကိုင်ပြီး ဂြင်းထုနေတာ။ ကြျန္မလည်း အနားကိုအသံမေပးပဲ ကပ်သြားလိုက္တယ်။ သူ့လီးကအရွည္ကတော့ ၆လက္မေလာက္ပဲရွိမယ်။ လုံးပတ္ကေတာ့ အေတ္တာုတ္တယ်။ အံမယ်လေး။ ဘုရားတောင် တမိတယ်။ ကြျန္မေယာက်ာ်းတုန်းက သေးသေးလေးကိုး။ ကြျန္မမွင်သက်ပြီး ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်နေတုန်း ဆရာ့ပါးစပ္ကေန ညည်းသံတြေ ထြက္လာပြီးတော့ လီးထိပ္ကေန သုတ်ရည်တြေ ပန်းထြက္လာပါတော့တယ်။

အဲ့ဒီအခိန္က်မွ ဆရာကမ်က္လုံးဖြင့်လာကာ ရွေ့မွာကြောင်ပြီး ရပ်နေတဲ့ ကြျန္မကိုလည်းတြေ့ရော ရွက်ပြီး နောက္ထဲကအိမ်သာထဲ ကို ဝင်ေျပးသြားပါတော့တယ်။ ဆရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကြျန္မသူ့အေပါ်မွာ ရင်အခုန္ခဲ့ရဆုံးအခိန်လေးပါပဲ။ ကြျန်တော့်နာမည္က အောင်ငြိမ်းခ်မ်း။ ဆောက္လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ ပိုင်ရွင်ပေါ့။ အသက္ကေတာ့ ၄၅ နွစ်လောက်ရွိပြီ။ မိန်းမယူပြီးတော့ မိန်းမနဲ့ဝေးကြာခဲ့ရတာ ၇ နွစ်လောက်တောင်ရွိနေပြီ။ ဒီလိုနဲ့နေလာလိုက္တာ တစ်ရက္မွာ အလုပ်ခေါ်ဖို့ အင္တာဗ်ူး လာလွေ်ာက္တဲ့အထဲမွာ အမိုးသမီးတစ်ယောက္ကို တြေ့လိုက္တယ်။ သူမနာမည္က ရတီဖူး။ မ်က္နွာလေးကဆို အသက်အရယ္နြဲ့မလိုက် နုဖတ်နေတာပဲ။ ဖင်ကြီးတြေဆို ၃၉ ဆိုဒ်လောက် ရွိမယ်။ သူ့ကို သေဘာက်သြားတာနဲ့ အလုပ္ခန့်လိုက္တယ်။

ပြီးတော့ ကြျန်တော့်ရုံးခန်းထဲမွာ ခေါ်ထားလိုက္တာပေါ့။ တျဖည်းျဖည်းနဲ့ သူနဲ့ရင်းနွီးလာရာကေန သူ့အေကြာင်းတြေစပ္စုရင်း သူမက သားလေးတစ်ယောက်ရွိတယ် ဆိုတာရယ်။ သူမက မုဆိုးမဆိုတာရယ်သိလိုက်ရတယ်။ သူမေယာက်ာ်းက မသသန္တာလား မဖြိုနိုင္တာလားတော့ မသိဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်အခိုးအစားက ကေလးတစ်ယောက်သာ မြေးထားတယ္ဆိုတယ် တောင့်ေျဖာင့်နေတာပဲ။ သူမနဲ့တြေ့တဲ့အခိန် လမ်းလွေ်ာက္တိုင်း တုန္တုန်သြားနတဲ့ သူမဖင်ကြီးတြေကြည့်ပြီး လီးတောင္ခဲ့ရတာလည်းမနည်းတော့။ ဖင်ထောင္ခိုင်းပြီး နောက္ကေန လိုးလိုက်ရလို့ကေတာ့ အီဆိမ့်နေမွာပဲ။ တစ်ရက် ရတီအျပင်သြားတုန်း ရုံးခန်းထဲမွာ သူ့ဖင်တြေကို မွန်းပြီး ဂြင်းထုနေတာ အခိန္ဘယ်လောက်ကြာသြားလည်းမသိ။ ပြီးမွ မ်က္လုံးဖြင့်လိုက်တော့ ကြျန်တော့ရွေ့မွာ ကြောင်ပြီး ရပ်ကြည့်နေတဲ့ ရတီ့ကိုတြေ့လိုက်ရတာ။ ရွက္လိုက္တာဗ်ာ။

ဒါပေမယ့် ရတီဘာျဖစ္လို့ အသံမေပးပဲ ဝင္လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာျဖစ္လို့ ရပ်ကြည့်နေတာလဲ။ သူမကေရာ ကြျန်တော့်ကို စိတ်ဝင္စားနေလား တြေးမိလိုက္တယ်။ဒီလိုနဲ့ပဲ ကြျန်တော်ရတီ့ကိုရေအာင်ကြံမယ္လို့ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတော့တယ်။ “ရတီဒီနေ့ညအားလား” “အားပါတယ္ကိုအောင် ဘာခိုင်းစရာရွိလို့လဲ” “ကိုယ့်သူငယ္ခ်င်းခ်မ်းငြိမ်း နိုင်ငံျခားက ျပန္လာတာ ညက်ရင် ပါတီပြဲရွိတယ် ရတီလိုက္ခ်င်ရင် ခော်သြားမလားလို့ သူနဲ့လည်း မိတ္ဆက်ပေးမလို့လေ” “ဟုတ္ကဲ့ ရတီလိုက္ခဲ့ပါ့မယ် ဘယ်အခိန္လဲ ကိုအောင်” “၇နာရီလောက်ပေါ့ ရုံးဆင်းလို့အိမ်ျပန်ရင် ရေမိုးခိုးပြီး အဝတ်အစားလဲထားလိုက်လေ ကိုယ္လာခေါ်မယ်” “ဟုတ္ကဲ့” ရုံးဆင်းပြီး အိမ်ျပန်ရောက်တော့ တူမေလးကို ဧည့်ခန်းထဲမွာ တီဗြီကြည့်နေတာကိုတြေ့လိုက္တယ်။

ဘာမွမျေပာတော့ပဲ အခန်းထဲကို ဝင္လာခဲ့လိုက္တယ်။ အခန်ူထဲရောက်တော့ တစ်နေကုန်ဝတ္ထားရလို့ ခြျေးနံ့တြေထြက်နေတဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတြေ ခြျတ်ပြီး ကိုယ္လုံးပေါ်မွန်ရွေ့မွာတစ္ကိုယ္လုံးလွည့်ကြည့်လု်က္တယ်။ နို့တြေကလည်းတင်းဆဲ။ ဖင္ကလည်း မက်သေး။ ရေခိုးခန်းထဲဝင်ပြီး ရေပန်းအောက္ကို ဝင္လိုက္ပါတယ်။ စောက္ပတ္ကေလးကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ အေမွှးလေးတြေရွည္လာပါလား ရိတ္လိုက်ဦးမွပဲလို့တြေးပြီးတော့ ခုံပေါ်တင္ထားတဲ့ ဂ်ုတ္ကိုယူပြီးစောက်မွှေးလေးတြေကိုရိတ္လိုက္ပါတယ်။ ရေကေအးတော့နို့သီးခေါင်းလေးတြေ ထောင္လာတာပေါ့။ နို့သီးလေးတြေကို လက်ညှိုးလက္မကေလးနဲ့ ဖိခေ်လိုက္တယ်။ “အင့် ဟင့်” တစ္ကိုယ္လုံးတုန်သြားတယ်။ နို့သီးလေးတြေ ပြတ်ရင်းနဲ့အရသာတြေ့လာတော့ လက္က စောက္ပတ္ကေလးဆီရောက်သြားပြီး အကြဲကြောင်းလေးအတိုင်းပြတ်နေမိတယ်။

စောက္စိကေလးကို ပြတ္လိုက္မိတဲ့အခိန္မွာတော့ “အင့် ဟင့်” ကောင်းလြန်းသျဖင့် ညည်းလိုက္မိသည်။ စိတ္ကူးထဲမွာလည်း တစ်နေ့ကရုံးခန်းထဲမွာ ျမင္ခဲ့ရသည့် ကိုအောင်၏လီးကြီးအားေျပး ျမင္မိလိုက်သည်။ ဒီအခိန္ကိုအောင်သာ သူမကိုလာလိုးလွ်င် ျငင်းမိမွာမဟုတ်။ ယောက်ာ်းဆုံးသြားပြီးကတည်းက အလုပ်တြေ မအားသျဖင့် ကိုယ့်ကိုယ္ကိုယ်တောင် အာသာမျေဖခဲ့။ အခုအခိန္ထိပင်။ ရေခိုးခန်းကြမ်းျပင်ပေါ်အိပ္ခ်လိုက်သည်။ လက္တစ္ဖက္ကနို့သီးခေါင်းလေးေတြေခ်ပြီး စောက္စိကေလးကို ျပင်းျပင်းလေးပြတ်နေမိသည်။ “အား ကြျတ္ကြျတ္ကြျတ် အင်း ဟင်း အင့် ဟင့်” လက္ခလယ်လေးကို ကြေးပြီး ကိုအောင့်လီးအမွတ္နွင့် စောက္ပတ်လေးထဲကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လက္နဲ့လိုးနေမိသည်။ ပါးစပ္မွလည်း “လိုး လိုး လိုးစမ်းပါ ကိုအောင်ရယ် ရတီ့စောက္ပတ်လေး ကြဲသြားအောင် လိုးပစ္လိုက္စမ်းပါ ” ဟုဆိုပြီး လက္နွင့်လိုးနေလိုက်သည်။

ရေခိုးခန်းကြမ်းျပင်ပေါ်တြင် ဝတ္လစ္စားလစ္နွင့် အမိုးသမီးတစ်ယောက် အာသာေျဖေနသည္မွာ နတ်သမီးလေးတစ်ယောက္လိုပင်။ မကြာခင္တြင် တစ္ကိုယ္လုံးတုန္တက်သြားပြီး “အင်းးးးး ဟင်းးးးးးးး” သက်ျပင်းအရွည်ကြီးခ်ကာ ဝတ်ရည္မ်ားကို စောက္ပတ်လေးအတြင်းမွ ပြက္ကနဲ့ အန္ခ်လိုက်သည်။ ပြီးသြားမွ ရွက္မိသလိုပင်။ မိန်းမျဖစ္လ်က္နွင့် ယောက်ာ်းတစ်ယောက်အား မွန်းနေမိတာကိုး။ “မိရတီ နင်တော်တော်ယြပါလား”ဟု စိတ္ထဲမွာတင် တြေးနေမိ။ အသက် ၄၀ ျပည့်တော့မည် ျဖစ်သ္လောည်း သြေးသားတောင့်တမှုမ်ားက လေ်ာ့မက်သေး။ ျပင်းထန်နေတုန်းပင်။ ရေမိုးခိုးပြီးအလွဆုံးျဖစ်အောင်ျပင္ဆင်ပြီး အထက်အောက္တစ္ဆက္တည်း အက်ၤီ စကဒ်အတိုလေးအားဝတ် နှုတ္ခမ်းနီဆိုးပြီး သူမအလျွပင္တာပြီးဆုံးသြားပြီ။ ညေန၆နာရီ ၄၅လောက္တြင်အိမ်ရွေ့ကိုအောင့်ကား ရောက္လာတယ်။

ကြျန္မလည်း ညအျပန် ညဉ့်နက္မည်ဟုတူမေလးအားမွာခဲ့ပြီး ကိုအောင့်ကားပေါ်သို့ တက္လိုက္ခိန္တြင် ကိုအောင္က ကားမောင်းထြက္လိုက်သည်။ “ကိုအောင္ဒီနေ့သန့်ျပန့်နေပါလား ပါတီဆိုတော့ မိန်းမေတြလည်းပါမွာပဲ သဝန္တိုလိုက္တာ””အို ငါနဲ့သူနဲ့ လာဆိုင္တာမွတ္လို့” စိတ္ထဲမွပင် တြေးနေမိသည်။ ကိုအောင္က “ရတီသိပ္လွတယ္ဗ်ာ ဒီနေ့လိုအလွမိုးတစ္ခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူး” “ဟုတ္လို့လား ကိုအောင်ရယ် ရတီကအသက် ၄၀ ျပည့်တော့မယ် မလွပါဘူးရွင်” “အသက်၄၀လို့သာေျပာတယ် ၃၀ လောက္ပဲ ထင်ရတယ် အပိုလေးေတြေတာင္လ်ုက္မမွီဘူး” “အင်း ဟင်း ဟင်း မျေမှာက္ပါနဲ့ရွင် မုန့်ကြျေးဆိုလည်း ကြျေးပါ့မယ်” “ေျမှာက္တာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ကေလးတစ်ယောက်အေမလို့တောင် မထင်ရဘူး လန်းလိုက္တာ” “ဟုတ္ပါပြီရွင် အရှုံးပေးပါတယ်” စကားေျပာရင်းနဲ့ပင် ျခံကြယ်ကြီး တစ္ခုရွေ့ရောက္လာသည်။

ျခံရွေ့တြင် အေနာက္တိုင်းဝတ္စုံဝတ္ထားတဲ့ သန့်သန့်ျပန့်ျပန့်နဲ့ လူတစ်ယောက်ရပ်စောင့်နေသည်။ကိုအောင္က သူ့ကိုျမင်တော့ လက္လွမ်းျပပြီး နှုတ္ဆက္လိုက္တယ်။ “ငေအာင် ဘယ္တုန်းကမိန်းမရတာလည်းဟ လှိူ်ထားတယ်နော် မင်းမိန်းမက လန်းလွခ်ည္လားဟ” “ဟာ ဟေ်ာင့် ငခ်မ်းဘာတြေ လွေ်ာက်ေျပာနေတာလည်း ဒါငါ့မိတ်ဆြေဟ” “ဟာ ဆောရီးနော်ညီမ ကြျန်တ္ကောမသိလို့” “ရပါတယ်ရွင်” ျခံထဲကိုရောက်တော့ ဝိုင်းဖြဲ့ပြီးစကားေျပာသူကျေပာ အတြဲလိုက္ကေနသူတြေကက သူ့အဖြဲ့နဲ့သူ တြေ့ရသည်။ ကိုအောင့်သူငယ္ခ်င်းက ကြျန္မတို့နွစ်ယောက္ကို နေရာခ်ထားပြီးတော့ မိတ်ဆြေမ်ားကို လိုက္လံနှုတ္ဆက်နေသည်။ ကိုအောင္က “ရတီသောက်ဦးမလား” “ကြျန္မမေသာက္တတ္ပါဘူး ကိုအောင်” “ဝိုင်ျဖစ်ျဖစ် ဘီယာလေးျဖစ်ျဖစ် နည်းနည်းသောက္လိုက္ပါနော် ကိုယ္ကေတာ့ အျပင်းပဲသောက်တော့မယ်” “အင်း ဒါဆိုလည်းဝိုင္ပဲသောက်တော့မယ်”

စကားေျပာရင်းသောက်ရင်းနဲ့ ကြျန္မလည်း ဝိုင္နွစ္ပုလင်းကုန္တဲ့အခိန်ရီေဝေဝေလးျဖစ္လာပါတယ်။ ကိုအောင္က “ရတီ ဟိုမွာသူမ်ားအတြဲတြေကေနတယ် ကိုယ္တို့လည်း သြားကရေအာင်လေ” “ကို့အောင့် သေဘာပဲလေ” နွစ်ယောက်သားထသြားကာ လက္ခ်င်းယွက်ပြီး သီခ်င်းသံနွင့်အလိုက် ယိမ်းနြဲ့နေမိသည်။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က် ကိုအောင့်ရင္ခြင္ထဲ ရောက်သြားသောအခါ ရင္ခုန္မိသလိုလို။ ကေနရင်းနဲ့ ကိုအောင္က နားအနားကိုကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး… “ရတီ ရတီ့ကိုကြျန်တ္ခော်စ်နေမိပြီဗ်ာ” “ရွင်” ရုတ္တရက္ဆိုတော့ ရင္ခုန်သြားတာပေါ့။ သူလေကြျန္မကို ရင္ခုန်အောင်သိပ္လုပ္နိုင္တာပဲ။ “ဟုတ္တယ် ကိုယ်ရတီ့ကိုပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ် တစ်သက္လုံးစောင့်ရွောက္ခ်င္တယ်” “စဉ်းစားပါရေစဦး ကိုအောင်ရယ် ကြျန္မမွာ သားလေးရွေ့ရေးက ရွိသေးတယ်လေ” “ကိုယ့်သားလေးလိုသေဘာထားမွာပါကြာ မျငင်းပါနဲ့နော်” ကြျန္မမ်က္လွှာလေးအသာခ်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ထိုအခိန္တြင် မီးရောင္က ရုတ္တရက် ေျပာင်းသြားသည်။

ျပာလဲ့လဲ့နဲ့မွိန္မွိန်လေးသာရွိသော မီးရောင်အောက္တြင်အတြဲတစ္ခို့ နှုတ္ခမ်းခ်င်းနမ်းနေကြသည္ကို ဝိုးတဝါး မီးရောင်အောက္တြင်တြေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ္တရက် ကိုအောင္က ကြျန္မအားဆြဲဖက္လိုက္ကာ ကြျန္မနှုတ္ခမ်းလေးအား စုပ္နမ်းလိုက်သည်။ “အြန့်” ကြျန္မမွင်သက်သြားသည်။ ကြျန္မလည်း မဆြတ္ခင္ကတည်းက ညွှတ္ခ်င်နေသူမို့ ဘာမျွပန္မေျပာတော့ပဲ သူ့က်ာျပင်အား သိုင်းဖက္ကာ စိတ္ပါလက္ပါ ျပန္နမ်းနေလိုက်တော့သည်။ ရုတ္တရက် ကိုအောင့်လက်တြေက ကြျန္မတင္ပါးပေါ်သို့ ရောက္လာကာ တင္ပါးတြေကို လာပြတ်ပေးနေသည်။ တင္ပါးပေါ်မွတစ္ဆင့်ခါးပေါ် ခါးပေါ်မွ တစ္ဆင့်တစ်ျဖည်းျဖည်းနဲ့ ကြျန္မနို့တြေအေပါ်ကို အုပ္ကိုင်ပြီးနို့တြေကို ဆုပ္နယ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ္နွစ္ခုက ပူးကပ်နေတာကြောင့် ကြျန္မဆီးခုံနေရာတြင် တစ္ခုခုနဲ့ထောက္ထားမိနေသလို ခံစားမိလိုက်သည်။ ဟင် ကိုအောင္လီးတောင်နေတာထင္တယ်။

အဝတ်တြေသာခံမေနရင် စောက္ပတ္ထဲ လီးဝင်သြားလောက်ပြီ။ တျဖည်းျဖည်းနဲ့ သူ့လက္က နို့ပေါ်မွတစ္ဆင့် ကြျန္မေစာက္ပတ်ပေါ်ရောက္လာပြီး စောက္ပတ်လေးကို စကဒ်ပေါ်မွတစ္ဆင့် ပြတ်ပေးနေသည်။ ဘေးလူတြေရွိနေတာကို ဂရုမစိုက္နိုင်တော့။ ကြျန္မ စောက္ပတ္ထဲမွာလည်း ယားယံပြီး အရည်တြေထြက္လာနေပြီ။ အတန်ကြာပြတ်ပေးပြီးတော့… “ရတီ ကိုယ္မေနနိုင်တော့ဘူးကြာ အခုပဲ ရတီ့ကိုပိုင္ဆိုင္ခ်င်ပြီ တစ်နေရာသြားရေအာင်” “ဘယ္ကိုသြားမွာလည်း” “အိမ်အေပါ်ကိုသြားမယ် အဲ့မွာအခန်းတစ္ခန်းရွိတယ် ျပင္ထားတယ်” “ဟင်သူတော်တ္လောည် ကြိုျပင္ထားတာပေါ့လေ” “ဟီး” “လူတြေတက္လာမယ်နော်” “ဘယ်သူမွမလာဘူး ကိုယ့်သူငယ္ခ်င်းကို ကြိုေျပာထားပြီးသား” “လူလည်” ကြျန္မတို့နွစ်ယောက် အိမ်အေပါ်ထပ္ကို တက္လာလိုက်သည်။အခန်းတစ္ခန်းရွေ့ရောက်တော့ ကိုအောင္ကတံခါးဆြဲဖြင့်လိုက်ရာ အခန်းထဲဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ျပင္ဆင်ပေးထားပုံ ရတယ်။ မြေ့ယာနဲ့ ခေါင်းအုံးနွစ္လုံးနဲ့။

ကိုအောင္ကတံခါးဂ်က္ထိုးလိုက်ပြီး ခုတင္ဆီသို့နွစ်ယောက်သားလွေ်ာက်သြားလိုက်သည်။ သူမအားခုတင်ပေါ်သို့လွဲခိုင်းလိုက်ပြီး ကိုအောင္ကသူ့အဝတ်အစားတြေကိုခြျတ်နေသည်။ ကြျန္မမကြည့်ရဲ။ “ရတီ” ဟုခေါ်လိုက္မွသူ့ကိုကြည့်မိသည်။ အမေလး ပေါင်ကြားထဲကဟာကြီးကလည်းတောင္မတ်နေတာပဲ။ သူက ကြျန္မေဘးလာလွဲပြီး ကြျန္မနှုတ္ခမ်းလေးကို လာနမ်းကာ နို့တြေကို ပြတ်ပေးနေသည်။ “ရတီ ကိုယ်ရတီ့အဝတ်တြေ ခြျတ္လိုက်တော့မယ်နော်” “အင်း” အဝတ်တြေတျဖည်းျဖည်းကြျတ္ကုန်ပြီး တစ္ကိုယ္လုံးဘာမွမရွိတော့။ လိုးခ်င်ပြီ ရတီရယ္ကိုအောင့်သေဘာလေ ပေါင်လေးကားလိုက်ပြီး သူ့လီးကို ကြျန္မေစာက္ပတ်ဝကိုလာတေ့တယ်ရွင်။ ပြီးတော့ ျဖည်းျဖည်းခ်င်းမသြင်းပဲ ရုတ္တရက် ဆောင့်သြင်းလိုက္တယ်။

“အား နာတယ်” “ဆောရီး ရတီ နာသြားတာလား” “နာတာပေါ့လို့ အလိုးမခံရတာပဲ ၁၀ နွစ်လောက်ရွိပြီကို” “ကြပ္ထုပ်နေတာပဲ ရတီ့စောက္ပတ္ကေလးက ျဖည်းျဖည်းခ်င်းနော်” “အင်း” ျဖည်းျဖည်းခ်င်းလိုးနေပါတယ် နည်းနည်းအရွိန်ရလာတော့.. “ဆောင့်ဆောင့် ကိုအောင် ရတီခံနိုင်ပြီ” ” “ြဗြတ် ြဗြတ် ဗလြတ် ဖတ် ဖတ်” “အား ရွီးးးးး” ပုံစံေျပာင်းလိုက်ပြီး ဘေးတစ်စောင်းနဲ့ သူ့လီးကို တေ့ပြီးလိုးပါတော့တယ် လက္ကလည်း စောက္စိလေးကို ခေ်ပေးနေတာ။ ကောင်းလိုက္တာ ဒီအရသာလေးတြေ မခံစားရတာကြာပြီ။

အလိုးခံရင်း စောက္စိကို ခေ်ပေးေနေတာ့ သိပ္မခံနိုင်တော့ပဲ ပြီးခ်င္လာတယ်။ “အင်းးးး ဟင်းးးး အားးးးးရွီးးးးးး” “ြဗြတ်ြဗြတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်” “ဆောင့် ဆောင့် ကိုအောင် ရတီပြီးတော့မယ်” ကိုအောင္လည်း အားရွိသမွ် တဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့်ပါတော့တယ်။ “အားးးးးးးး” သူမပြီးသြားပြီ။ ခဏအကြာ ၁၀ခ်က်လောက်ဆောင့်ပြီး ကိုအောင္လည်း တုန္တက္လာကာ စောက္ပတ္ထဲသို့ လရည်တြေ ပန်းထည့်လိုက်ပြီး ပြီးသြားလေပြီ။ “ကောင်းလိုက္တာရတီရယ် ရတီ့စောက္ပတ်လေးက ကြပ်နေတာပဲ” “အတူတူပဲ ရတီလည်းကောင်းတယ် တစ်အားကောင်းတယ်”…ပြီးပါပြီ။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *